ข้าอยากเรียกหาท่านปู่
ท่านปู่จะช่วยข้าได้แน่ ท่านปู่แข็งแกร่งที่สุด
ในตอนนั้นเอง ข้าก็พูดบางอย่างออกมา
“…ไม่เอา”
เสียงนั้นเบาจนข้าแทบไม่ได้ยิน
ชายที่น่ากลัวค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
ข้าจะทำอย่างไรดี? ข้าควรทำอะไรดี…?
เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าข้า แล้วพูดขึ้นมา
“ช่างโง่เขลานัก… ไม่ใช่แค่เจ้า ซอลอา แม้แต่หมอนั่นก็ด้วย”
“โดยเฉพาะหมอนั่น น่าสมเพชที่สุด”
“คิดว่าตัวเองกำลังปกป้องใครกัน?”
คำพูดของชายคนนั้นทำให้ข้าน้ำตาไหล
หมอนั่น… คือใครกัน?
ข้ากำลังฝันของตัวเองแท้ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
ข้าเกลียดมัน…
ชายคนนั้นกำลังจะทำบางอย่างกับข้าอีกครั้ง
มันคือสิ่งเดียวกับที่เขาใช้แทงข้าก่อนหน้านี้คมดาบอันแหลมคม
“หากเจ้าได้พบเขา… จงบอกเขาด้วยว่า”
“เขามันเป็นแค่เศษสวะที่ใช้ชีวิตอย่างน่าทุเรศ”
“ขอโทษ… ขอโทษ…”
ข้ากล่าวคำขอโทษออกมา
แต่… ข้าไม่ได้พูดกับชายคนนั้น
ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข้ากำลังขอโทษใคร
คมดาบฟาดลงมา
ข้าไม่อยากเห็นมันข้าจึงหลับตาแน่น
“ฮี๊!!”
และในตอนนั้นเอง ข้าก็ตื่นจากความฝัน
◇◆
แผ่นหลังของข้าเปียกโชกไปหมดข้าคิดว่ามันเป็นเหงื่อ
ข้าหันไปมองด้านข้าง พบว่าที่นอนของท่านปู่ว่างเปล่า ดูเหมือนว่าท่านปู่จะออกไปทำงานแล้ว
ความฝันเมื่อครู่ช่างน่าสะพรึงกลัว มันให้ความรู้สึกเหมือนเหตุการณ์จริงมากจนข้าไม่อยากอยู่คนเดียว
บางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้…
ข้าจึงอยากเจอคุณชาย
◇◆
