พวกเขาอาจต้องการแสดงให้ข้าเห็นว่าพวกเขาให้ความเคารพข้า หรืออาจต้องการควบคุมการสนทนาให้เป็นไปในทิศทางที่ตนต้องการ
แต่สำหรับข้าแล้ว มันเป็นเพียงการเสียเวลาที่ไร้ประโยชน์
“ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าพยายามจะแสดงอะไรให้ข้าเห็น แต่ตอนนี้พวกเจ้ากำลังเสียเวลาของข้าไปโดยเปล่าประโยชน์ ดังนั้นเข้าสู่ประเด็นเสียทีเถิดหัวหน้าสาขา”
ข้าไม่ต้องการเสียเวลาไปกับละครเหลวไหลพวกนี้
คำพูดของข้าที่ปะปนไปด้วยความรำคาญทำให้โทอุนชูหยุดชะงัก
แม้สีหน้าของนางจะอ่านยากเพราะดวงตาของนางเป็นเส้นเล็กๆ อยู่ตลอดเวลา แต่ข้าคิดว่าข้อความของข้าคงไปถึงแล้ว
ในที่สุดโทอุนชูก็ถอนหายใจออกมา
“…ข้าไม่แน่ใจว่าควรปรับแก้ข้อมูลเกี่ยวกับท่านคุณชายจากตรงไหนก่อนดี”
“ข้าเคยบอกไปแล้วว่าข้อมูลที่พวกเจ้ามีเกี่ยวกับข้า ‘น่าจะถูกต้อง’ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไร”
โทอุนชูหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบเงียบๆ ก่อนที่นางจะเริ่มพูดเข้าสู่ประเด็น
“ภารกิจที่ท่านคุณชายมอบหมายให้เรา หากพวกเราสามารถทำสำเร็จ ท่านจะให้ข้อมูลกับเรามากแค่ไหน?”
“มากแค่ไหน? หมายความว่าพวกเจ้าไม่คิดจะให้ข้าบอกทั้งหมดงั้นหรือ?”
“พวกเราคือผู้ที่ค้าขายข้อมูล เรารู้ดีว่าข้อมูลที่ท่านคุณชายถือครองนั้นมีค่ามากเพียงใด”
บุคคลที่พรรคฮ่าวเหมินพยายามตามหาแต่ไม่เคยพบ ตอนนี้กลายเป็นว่าข้าคือคนที่ถือครองข้อมูลนี้แต่เพียงผู้เดียว
แน่นอน ข้าไม่มีทางเปิดเผยทุกอย่างในคราวเดียว
