้ามาในห้องนี้แล้วมาปรักปรำใส่ร้ายฉันหน้าตาเฉยแบบนี้ ฉันมีสิทธิ์ที่จะฟ้องร้องดำเนินคดีกับแกได้เลยนะ!”
“คุณหมอเกาครับ ผมเชื่อมั่นว่าพวกเราสองคนเคยพบเจอหน้ากันมาก่อนแน่นอน!” เฉินซื่อใช้นิ้วชี้มาที่ใบหน้าของตัวเอง
“พวกเราเคยเจอกันงั้นเหรอคะ?”
“คืนนั้นมันค่อนข้างมืดมาก คุณก็เลยอาจจะไม่ได้สังเกตหรือจดจำรูปร่างหน้าตาของผมได้ชัดเจน ทว่าผมกลับจำคุณได้แม่นยำขึ้นใจเลยละคุณ คืนนั้นคุณเป็นคนก้าวขึ้นมานั่งบนรถแท็กซี่ของผม”
“คุณคือ…” แววตาของเกาเสี่ยวฮุ่ยพลันฉายแววความตื่นตระหนกและสับสนระคนระแวง
“ดูท่าทางคุณจะเริ่มจำผมได้แล้วสินะใช่ไหมครับ ใช่แล้ว… ผมคือคนขับรถแท็กซี่ที่ขับรถไปส่งคุณในคืนวันเกิดเหตุยังไงล่ะคุณ!” เฉินซื่อส่งยิ้มพิมพ์ใจ “และจุดหมายปลายทางที่คุณลงจากรถไป มันดันประจวบเหมาะอยู่ใกล้กับจุดเกิดเหตุคดีฆาตกรรมพอดีเป๊ะซะด้วยสิ!”
เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองพลาดท่าก้าวเท้าตกลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดล่อเอาไว้ เกาเสี่ยวฮุ่ยก็เปลี่ยนท่าทีกลายมาเป็นตั้งการ์ดป้องกันตัวเองทันควัน เธอเอามือกอดอก คิ้วขมวดมุ่น และเม้มริมฝีปากแน่น ซึ่งปฏิกิริยาทางร่างกายและภาษากายเล็กๆ น้อยๆ ทั้งหมดนี้ย่อมไม่อาจเล็ดลอดสายตาอันเฉียบคมของเฉินซื่อไปได้เลยแม้แต่จุดเดียว
เฉินซื่อเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองพลางยื่นรูปถ่ายรูปหนึ่งให้เกาเสี่ยวฮุ่ยดู มันคือรูปภาพของเสื้อโค้ทตัวยาวสำหรับผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะควักเงินซื้อต่อมาจากค
