ลของแม่ ถ้าเงินก้อนนี้โดนขโมยไป ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้วจริงๆ”
เฉินซื่อยื่นกระเป๋าคืนให้เธอ “คราวหลังต้องระวังตัวให้มากกว่านี้นะครับ แถวนี้คนพลุกพล่านมาก”
“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ!” หญิงคนนั้นหยิบเงินปึกหนึ่งออกมายื่นให้เฉินซื่อเพื่อแสดงความขอบคุณ
เฉินซื่อหยิบเงินจากปึกนั้นมาเพียงสามสี่ใบเท่านั้นพลางเอ่ยว่า “เท่านี้ก็พอครับ เงินหมื่นหยวน [6] มันมากเกินไป ผมรับไว้ทั้งหมดไม่ได้หรอก”
หลังจากหญิงคนนั้นโทรศัพท์แจ้งความกับตำรวจแล้ว เฉินซื่อก็หันหลังเดินจากไป หลินตงเสวี่ยจึงเอ่ยแซะขึ้นมา “ถ้าคิดจะทำความดี ก็ทำไปสิ ไม่เห็นจำเป็นต้องรับเงินจากเขาเลย นึกว่าเป็นคนดีมีคุณธรรมสูงส่งซะอีก!”
“การเป็นคนดีกับการเป็นคนเสียสละมันคนละเรื่องกันนะครับ สำหรับผม พฤติกรรมเห็นแก่ผู้อื่นอย่างไร้ขอบเขต (Altruistic) มันเป็นเรื่องที่แปลกประหลาด อีกอย่าง การรับเงินรางวัลเล็กๆ น้อยๆ นอกจากจะทำให้ผมมีความสุขแล้ว ยังช่วยให้อีกฝ่ายสบายใจที่ไม่ต้องรู้สึกติดค้างบุญคุณผมด้วย”
หลินตงเสวี่ยถึงกับพูดไม่ออก จึงเปลี่ยนประเด็นไปว่า “นี่ คุณเป็นแค่คนขับรถแท้ๆ แต่กลับกล้าเอาตัวเข้าแลกขนาดนี้ ไม่กลัวว่าพวกมันจะกลับมาล้างแค้นหรือไง?”
“ความกลัวที่มีต่อพวกอันธพาลท้องถิ่นส่วนใหญ่เกิดจากการที่คนธรรมดาคิดมากไปเองต่างหากล่ะครับ… ในความเป็นจริงแล้ว พวกหนูมันก็ต้องกลัวมนุษย์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ [7]”
“จะว่าไป คุณก็คงไม่ต้องกลัวเรื่องโดนล้
