างแค้นหรอกมั้ง เพราะยังไงคุณก็ต้อง ‘เข้าวังหลวง’ [8] อยู่ดีนั่นแหละ คุณฆาตกรเฉิน!”
เฉินซื่อไม่ได้ตอบโต้คำพูดของเธอ แต่กลับก้มลงมองฝ่าเท้าเปลือยเปล่าของหญิงสาวแทน “รองเท้าของคุณไปไหนซะแล้วล่ะ?”
หลินตงเสวี่ยเดินกลับไปมองหารองเท้าของเธอ แต่รองเท้าแตะคู่นั้นกลับโดนคนจรจัดเก็บขยะเอาไปนานแล้ว ตอนนี้ฝ่าเท้าของเธอมีรอยถลอกและเจ็บปวดระบมไปหมด แต่เธอยังคงทำเป็นใจแข็งแล้วบอกเฉินซื่อว่า “ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมาใส่ใจ!”
เฉินซื่อคว้าข้อมือของหลินตงเสวี่ยแล้วลากเธอเดินตรงไปยังร้านขายรองเท้าที่อยู่ใกล้ๆ หลินตงเสวี่ยสะบัดมือออกทันที “ทำอะไรของคุณน่ะ? มาดึงไม้ดึงมือทำเหมือนเราสนิทกันงั้นแหละ?!”
เฉินซื่อไม่ได้สนใจคำทัดทาน เขาใช้ไหล่ดันตัวเธอให้เดินไปข้างหน้าพลางบอก “ไปเถอะน่า ไปเถอะ!”
หลินตงเสวี่ยรู้สึกอึดอัดไม่น้อยที่โดนผู้ชายแปลกหน้าพามารองเท้า ชายหนุ่มเลือกหยิบรองเท้าผ้าใบที่ดูใช้ได้คู่หนึ่งมาให้เธออย่างลวกๆ เมื่อถึงเวลาต้องจ่ายเงิน หญิงสาวจึงประกาศกร้าว “เดี๋ยวฉันจ่ายเอง!” ทว่าเมื่อเธอเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมโทรศัพท์มือถือไว้บนรถ…
“คิดซะว่าผมให้ยืมเงินก็แล้วกันนะครับ” เฉินซื่อเผยรอยยิ้มพลางโยนเงินรางวัลที่เพิ่งได้มาเมื่อครู่วางลงบนโต๊ะจ่ายเงิน
เชิงอรรถ:
[5] สุนัขจิ้งจอกเก่า (Experienced old fox / 老狐狸):สำนวนจีน หมายถึง คนที่มีความเชี่ยวชาญ เจนโลก เจ้าเล่ห์ และรู้เท่าทั
