“ข้างๆ ร้านจะมีซอยเล็กๆ อยู่ พอข้ามถนนมาก็จะเห็นรถผมจอดอยู่เลยครับ”
“วุ่นวายจริง!”
หลินตงเสวี่ยกดวางสาย ข้ามถนนแล้วเดินเข้าไปในซอย ตอนแรกเธอคิดว่า “สถานการณ์ฉุกเฉิน” ที่คนขับพูดถึงคือรถติด แต่ในซอยนี้กลับแทบไม่มีรถสักคัน มีเพียงผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังง่วนอยู่กับการลากสายยางมาจากห้องครัวของร้านอาหารเพื่อล้างรถ
มันคือรถยนต์ฉางอัน อีโด้ (Changan Eado) [1] สีแดง หลินตงเสวี่ยเช็กป้ายทะเบียนเพื่อความแน่ใจ และยืนยันได้ว่านี่คือรถหวังเยว่เชอที่มารับเธอจริงๆ
เธอเดินเข้าไปกอดอกยืนอยู่ข้างตัวคนขับ ทว่าชายคนนั้นกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด พลางบ่นอุบอิบขณะขัดรถไปด้วย
“เจ้าขี้นกบ้านี่ ขี้ใส่ตรงไหนไม่ขี้ ดันมาขี้ใส่รถสุดที่รักของฉันซะได้!”
หลินตงเสวี่ยแกล้งกระแอมไอเสียงดัง คนขับจึงหันมาพร้อมรอยยิ้ม “อ้าว มาถึงแล้วเหรอครับ? เชิญขึ้นรถได้เลย!”
หลินตงเสวี่ยจ้องหน้าเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง “นี่น่ะเหรอสถานการณ์ฉุกเฉินที่ค้างคาอยู่? ฉันยืนรออยู่ริมถนนตั้งห้านาทีเต็ม แต่คุณกลับมายืนล้างรถสบายใจเฉิบอยู่ที่นี่เนี่ยนะ?”
“อย่าใจแคบไปหน่อยเลยน่า แค่ห้านาทีเอง”
“พูดง่ายจังนะ ต่อให้คุณทำเวลาของคนอื่นเสียไปแค่หนึ่งวินาที ไม่ต้องพูดถึงห้านาทีหรอก คุณจะมีปัญญาชดเชยหนึ่งวินาทีนั้นให้เขาได้เหรอ?”
