สิ้นเสียงร้องของนกกระเรียน เพียงชั่วอึดใจ ร่างของหนึ่งคนหนึ่งนกก็กลายเป็นเพียงจุดสีดำเล็กๆ หายลับไปสุดขอบฟ้า
“ความเร็วในการบินช่างน่าทึ่งจริงๆ…”
กู้หย่วนมองดูร่างของนักพรตเฮ้อหลิงที่หายลับไป ในใจรู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆ
“ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ข้าถึงจะสามารถเหาะเหินเดินอากาศ ทะยานขึ้นสู่สวรรค์ชั้นฟ้า ดำดิ่งลงสู่นรกขุมลึกได้บ้างนะ…”
การโบยบิน คือความฝันอันเป็นนิรันดร์ของมนุษยชาติในชาติที่แล้วของเขา
ต้องอาศัยเครื่องบิน ยานอวกาศ หรือบอลลูนลมร้อนเท่านั้น จึงจะทำได้
แต่ในมหาพิภพเซียนเจียแห่งนี้ ขอเพียงมีตบะบารมีมากพอ ก็สามารถอาศัยวิชาเทวะของตนเอง เหาะเหินเดินอากาศ ทะยานขึ้นสู่สวรรค์ชั้นฟ้า ดำดิ่งลงสู่นรกขุมลึกได้อย่างอิสระเสรี
“กู้หย่วน วันนี้เจ้าทำได้ดีมาก”
เซี่ยหมิงหยางละสายตาลงมามองกู้หย่วน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชม
เขาพบว่าตัวเองยังประเมินเด็กหนุ่มตรงหน้าต่ำเกินไป ถึงกับสามารถสังหารอู๋ซวิ่นได้อย่างง่ายดายปานนั้น กู้หย่วนแข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก
“ท่านเจ้าหอกล่าวชมเกินไปแล้ว ข้าก็แค่ทำในสิ่งที่พอจะทำได้เท่านั้น”
กู้หย่วนถ่อมตัว
