เช้ง——
ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประกายกระบี่สว่างวาบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
ประกายกระบี่นั้นบริสุทธิ์ผุดผ่อง แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็นและรังสีอำมหิตที่ไร้เทียมทาน!
เพียงแค่มองแวบเดียว โจวจงก็รู้สึกราวกับตกลงไปในบึงน้ำแข็ง ผิวหนังทั่วร่างเจ็บปวดแปลบปลาบ!
แต่ประกายกระบี่สายนี้ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เขา หากแต่พุ่งเป้าไปยังหมาป่าหิวโซสองตัวที่อยู่ตรงหน้าเขาต่างหาก!
ฉั๊วะ! ฉั๊วะ!
หมาป่าสองตัวนั้นดุร้ายและแข็งแกร่งมาก ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าประกายกระบี่สายนี้ ร่างกายที่กำยำของพวกมันก็แทบไม่ต่างอะไรกับเต้าหู้ มันถูกประกายกระบี่ฉีกกระชากออกเป็นหลายท่อนอย่างง่ายดาย
เศษซากศพตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับเลือดสดๆ ที่สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ
โจวจงทั้งตกใจทั้งดีใจ เขารู้ทันทีว่าตัวเองได้พบกับยอดฝีมือแห่งวิถียุทธ์เข้าให้แล้ว!
“ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิต ผู้น้อยซาบซึ้งในบุญคุณอย่างหาที่สุดมิได้ ข้า… เป็นเจ้านี่เอง! กู้หย่วน!”
เขาอ้าปากกล่าวขอบคุณ แต่พูดยังไม่ทันจบประโยค เขาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเข้าเสียก่อน ดวงตาของเขาเบิกโพลง คำพูดที่เหลือถูกกลืนกลับลงคอไปโดยอัตโนมัติ
กู้หย่วนหัวเราะพลางกล่าว
“พี่โจว ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม?”
ชายฉกรรจ์ที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวผู้นี้ ก็คือ โจวจง คนรู้จักของเขานั่นเอง
นับตั้งแต่กลับมาจากตำบลชิงหลิ่วคราวก่อน โจวจงก็ได้รับบาดเจ็บและเอาแต่เก็บตัวรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ที่บ้า
