“อ๊าก… ใคร! ผู้ใดบังอาจมาล้อเล่นกับตาเฒ่าอย่างข้า?! หรือว่าพวกเจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว!”
ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งทะยานทะลุหลังคาศาลเจ้าที่พังทลายขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลและจิตสังหารอันมืดมน!
ในเวลานี้ กู้หย่วนก็เพิ่งจะได้เห็นรูปโฉมของเฒ่าประหลาดเสวียนโยวอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก
ชายผู้นี้ดูอ่อนเยาว์กว่าเฒ่าเฉินมากนัก รูปลักษณ์ภายนอกดูราวกับคนอายุเพียงสี่สิบกว่าปี จมูกงุ้มเป็นจะงอยปากเหยี่ยว สันจมูกโด่ง เบ้าตาลึก และมีใบหน้าที่ดูมืดมนอมทุกข์
เดิมทียังคงสวมใส่ชุดคลุมยาวสีดำปักดิ้นทองอันหรูหรา ทว่าบัดนี้ชุดคลุมตัวนั้นกลับขาดวิ่นจนดูไม่ได้
บริเวณช่วงเอวและแผ่นหลังมีแผลเหวอะหวะจนเลือดเนื้อปะปนกัน บางจุดยังเผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลนน่าสยดสยอง!
ในมือของเขายังกำธงยาวห้าฉื่อ (ราว 1.5 เมตร) สีเหลืองหม่นเอาไว้แน่น เพียงแต่บนผืนธงนั้นมีรูโหว่ขนาดเล็กใหญ่เพิ่มขึ้นมาหลายแห่ง ไอหมอกสีเทาจางๆ ไหลทะลักออกจากรูเหล่านั้นก่อนจะสลายไปในอากาศ
“ฮ่าฮ่าฮ่า… ตาเฒ่าเสวียนโยว รสชาติมุกอสนีหยินของข้าเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?”
ร่างของเฒ่าเฉินปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับหัวเราะลั่น
“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าของขวัญชิ้นใหญ่นี้ ข้าตระเตรียมไว้ให้เจ้ามานานนับสิบปีแล้ว! วันนี้ได้มีโอกาสมามอบให้ถึงมือเจ้าด้วยตัวเอง ตาเฒ่าอย่างข้าช่างมีความสุขเสียจริง!”
เขาหัวเราะร่วนอย่างไม่หยุดหย่อน เมื่อเห็
