งปลอดภัย เขาจึงรู้สึกโล่งใจ
เฝ่ยไป๋ลู่ส่งเสียงอืมอย่างไม่แยแส “แล้วการตายในที่รกร้างนั่นล่ะ?”
“บ้างถูกควักตา บ้างถูกควักหัวใจ บ้างถูกถลกหนังทั้งเป็น และบ้างก็ถูกตัดอวัยวะออก…” จู่ ๆ เหมียวจื่ออั๋งก็รู้สึกว่าตัวเองเพิ่งจะกินลิ้นเข้าไป
ยังดีที่น้องชายของเขายังแข็งแรงดี
เฝ่ยไป๋ลู่ตระหนักได้ว่า เรื่องราวเป็นไปตามที่เธอคิดไว้จริง ๆ
สิ่งนั้นจะเอาแต่สิ่งที่ดีที่สุดในร่างของมนุษย์ไปเท่านั้น
“ที่พวกเราพูดก็บอกพวกนายจนหมดแล้ว”
“ใช่แล้ว ในสถานที่เลวร้ายแห่งนี้ พวกเราเป็นคนที่ลงเรือลำเดียวกันแล้ว! พวกเราเป็นพี่น้องกัน!”
“พวกคุณสามารถเอาชนะสิ่งที่ไม่ใช่คนไม่ใช่ผีพวกนั้น ความปลอดภัยของพวกเราต่อจากนี้ต้องพึ่งพวกคุณแล้ว…”
“ขอแค่พวกคุณสั่งมา พวกเราจะทำตามอย่างเชื่อฟังแน่นอน ขอร้องพวกคุณช่วยพวกเราด้วย!”
‘คนพื้นเมือง’ สี่คนในห้องโถงบรรพบุรุษมองเฝ่ยไป๋ลู่ และเหมียวจื่ออั๋งสองคนอย่างคาดหวัง ราวกับว่าพวกเขาเป็นพระผู้ช่วยให้รอด และวางตัวเองอยู่ในตำแหน่งที่ต่ำมาก
เหมียวจื่ออั๋งถูกมองแบบนั้นหัวใจก็พองโต เลือดในหัวใจเดือดพล่าน “ไม่ต้องห่วง ถ้าพวกเราพบวิธีออกไปจากที่นี่ จะไม่ลืมพวกคุณแน่นอน”
“ขอบคุณ! คุณคือผู้มีพระคุณของพวกเรา!” ทั้งสี่คนก้มหัวลง แม้แต่โจรปล้นสุสานคนนั้นก็ยังก้มตัวลงต่ำมากเช่นกัน
เหมียวจื่ออั๋งรีบประคองคนคนนั้นให้ลุกขึ้น “คนเป็นคำนับคนเป็น จะทำให้อายุสั้นลง รีบลุกขึ้นมาเถอะ”
เฝ่ยไป๋ลู่มองฉาก
