“เอ๊ะ นั่นมันกู้หย่วนไม่ใช่รึ? เขาจะไปไหนน่ะ?”
“เอ็งยังไม่รู้ล่ะสิ สถานะของเจ้าเด็กกู้หย่วนตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะ ได้ยินมาว่าตอนนี้เป็นคนเก็บสมุนไพรให้หออวี้อะไรสักอย่างในตัวอำเภอ คาดว่าคงกำลังจะเข้าเขาไปเก็บสมุนไพรนั่นแหละ ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านเฒ่ากู้สุขสบายสุดๆ มีเนื้อกินทุกมื้อ… เฒ่ากู้นะวันๆ เอาแต่นั่งเสวยสุขอยู่บ้าน”
“เฮ้อ นั่นน่ะสิ… เฒ่ากู้มันดวงดี ลูกชายได้ดิบได้ดี ถ้าข้ามีลูกชายแบบนี้บ้าง ตอนนอนหลับฝันก็คงหัวเราะจนตื่น”
“พอเถอะเอ็งน่ะ ชายโสดแก่ค้างปีอย่างเอ็ง เมียยังไม่มีเลย อย่าไปพูดถึงลูกชายเลย เอ็งกลับไปฝันต่อเถอะ ในฝันมีทุกอย่างแหละ!”
สองคนนั้นนั่งถอนหายใจเฮือกๆ อยู่ตรงนั้น โดยหารู้ไม่ว่าคำพูดของพวกเขาทุกคำได้ลอยเข้าหูกู้หย่วนไปจนหมดสิ้น
เมื่อได้ยินว่าต่งกุ้ยกับซุนเอ้อถูกไฟคลอกตาย กู้หย่วนก็ครุ่นคิดในใจว่าเดี๋ยวกลับไปต้องให้รางวัลอาหวงเสียหน่อย
ใช่แล้ว เรื่องนี้เป็นฝีมือของเขานี่แหละ!
พูดให้ถูกก็คือ หลังจากที่กู้หย่วนรู้ว่าสองคนนั้นกำลังก๊งเหล้ากัน เขาก็ฉวยโอกาสสั่งให้อาหวงไปทำตะเกียงน้ำมันแตก จนทำให้เกิดเพลิงไหม้
