ตำบลชิงหลิ่วตั้งอยู่บริเวณตีนเขาห่างออกไปไม่ไกลนักคือทิวเขาสลับซับซ้อนทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
ทว่าบรรยากาศบนท้องถนนกลับคึกคักไม่เบา มีพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอยส่งเสียงร้องขายของกันตลอดสองข้างทาง
กลิ่นหอมกรุ่นของซาลาเปา แผ่นแป้งทอดไส้เนื้อ และเกี๊ยวน้ำ ลอยอบอวลไปทั่วท้องถนน แม้กู้หย่วนจะกินมื้อเช้ามาแล้ว แต่พอเห็นของกินหน้าตาชวนน้ำลายสอพวกนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกอยากซื้อมาลิ้มลองสักหน่อย
นอกจากนี้ยังมีนายพรานบางคน ใช้คานหาบหามสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ ไม่ว่าจะเป็นไก่ป่า กระต่ายป่า สุนัขจิ้งจอก หรือหมูป่า มายืนชะเง้อคอมองหาคนซื้ออย่างใจจดใจจ่อ
กู้หย่วนกวาดตามองนายพรานสองสามคนที่อยู่ไม่ไกลนัก ขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปหา จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปคว้าหมับเข้าที่ฝ่ามือข้างหนึ่งซึ่งกำลังล้วงเข้ามาในสาบเสื้อของเขา
พอก้มหน้าลงมอง ก็พบว่าเป็นเด็กหนุ่มตัวดำผอมเกร็งราวกับลิงที่ส่วนสูงยังไม่ถึงปลายคางของเขาด้วยซ้ำ เสื้อผ้าบนร่างทั้งบางและซอมซ่อ แถมยังมีกลิ่นเหม็นตุๆ โชยออกมา
กู้หย่วนคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย
“มือที่สามรึ?”
“ถุย! ข้าไม่ใช่โจรซะหน่อย ท่านมาจับข้าทำไม? เห็นข้ายังเด็กก็เลยคิดจะใส่ร้ายข้าใช่ไหม?”
