หัวขโมยน้อยคนนี้ดูอายุราวๆ สิบสามสิบสี่ปี เมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขากลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยสักนิด ซ้ำยังยืดคอเถียงฉอดๆ และข่มขู่กลับอีกต่างหาก
“ถ้ายังไม่ปล่อย ข้าจะร้องเรียกให้คนช่วยแล้วนะ!”
ขโมยน้อยปากก็พูดไป ตัวก็ดิ้นรนขัดขืนไป ทว่ามือของกู้หย่วนนั้นแข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก บีบรัดข้อมือของมันไว้แน่นจนไม่อาจสลัดหลุดได้เลย
ในขณะเดียวกัน กู้หย่วนก็สังเกตเห็นว่าไม่ไกลออกไปนัก มีชายฉกรรจ์สองคนที่มีสีหน้าไม่เป็นมิตรกำลังเดินตรงเข้ามา มือข้างหนึ่งของพวกมันล้วงไปที่เอวด้านหลัง คล้ายกับกำลังจะชักอาวุธมีคมอะไรบางอย่างออกมา ดูยังไงก็เป็นพรรคพวกของหัวขโมยน้อยคนนี้แน่ๆ
ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็พากันหลีกทางให้ สายตาที่มองมาที่กู้หย่วนแฝงไว้ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย บางคนถึงกับหยุดเดินแล้วทำท่ารอชมเรื่องสนุกเสียด้วยซ้ำ
ปึ้ก!
กู้หย่วนเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของหัวขโมยน้อยอย่างแรง จนมันทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด เศษเหล็กฝนจนแหลมคมชิ้นหนึ่งที่มันกำไว้ในมืออีกข้างร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกร๊ง
