“ในเมื่อเป็นขโมย งั้นเจ้าก็น่าจะนับว่าเป็นเจ้าถิ่นของที่นี่ได้กระมัง?!” กู้หย่วนเอ่ยถาม
กู้หย่วนพอจะรู้มาบ้างว่า พวกหัวขโมยเหล่านี้ก็ถือเป็นคนในยุทธภพ จัดอยู่ในชนชั้นล่างสุดของพวกมิจฉาชีพ พวกเขามีการแบ่งเขตแดนกันอย่างชัดเจน และมีกฎเกณฑ์บางอย่างที่ต้องปฏิบัติตาม
การที่เขาเป็นคนหน้าใหม่ ซ้ำยังดูอายุน้อย เดินเตะตาอยู่กลางถนนแบบนี้ การถูกเพ่งเล็งจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลย
หัวขโมยน้อยเบิกตากว้างแต่ไม่ยอมตอบคำถาม กู้หย่วนก็ไม่ได้ใส่ใจ และยิ่งไม่สนใจชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ เขาล้วงเอาเศษเงินก้อนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วโยนลงบนพื้น
“ไปหาคนจับงูในท้องถิ่นของพวกเจ้ามาให้ข้าสักคน เอาคนที่อาวุโสและมีประสบการณ์ช่ำชองที่สุด ถ้างานนี้ทำได้ดี ข้ายังมีรางวัลให้อีก”
เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อว่า
“แต่ถ้าทำไม่สำเร็จ ข้าจะเอาเงินก้อนนี้คืน แล้วนิ้วมือของเจ้าที่แตะต้องตัวข้าเมื่อกี้ก็เตรียมบอกลาได้เลย จะทำได้หรือไม่ได้?! ถ้าไม่ได้ ข้าจะได้ไปหาคนอื่น!”
“ได้! ทำได้! รับรองว่าทำได้แน่นอนขอรับ!”
