หัวขโมยน้อยไม่สนอาการเจ็บแปลบที่ข้อพับเข่าอีกต่อไป มันพุ่งตะครุบก้อนเงินราวกับสุนัขหิวโซแย่งอาหาร พอกัดทดสอบดูด้วยฟันแล้ว สีหน้าของมันก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนทันที มันฉีกยิ้มกว้าง พยักหน้าประหลกๆ ประจบประแจงว่า
“นายท่าน โปรดวางใจเถิดขอรับ เรื่องบนถนนสายนี้ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าผู้น้อยอีกแล้ว ท่านมอบหมายงานนี้ให้ข้าถือว่าถูกต้องที่สุด ข้ารับรองว่าจะจัดการให้ท่านอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติแน่นอน!”
เมื่อชายฉกรรจ์สองคนนั้นเห็นดังนี้ พวกมันก็สบตากัน ก่อนจะละมือออกจากมีดสั้นที่เอวด้านหลัง แล้วเดินกลับไปยืนที่เดิม ทำทีเป็นไม่เห็นกู้หย่วนอยู่ในสายตาอีกต่อไป
“เลิกพูดมาก นำทางไปได้แล้ว!”
กู้หย่วนแค่นเสียงเย็นชา เขารู้ดีว่าเวลาจัดการกับคนประเภทนี้ ห้ามเกรงใจเด็ดขาด หากทำตัวอ่อนแอหรือพูดง่ายเกินไป กลับจะยิ่งเป็นการชักนำปัญหาใหญ่มาสู่ตัวเสียมากกว่า
“ได้เลยขอรับ ท่านตามข้ามาได้เลย…”
หัวขโมยน้อยไม่ได้ใส่ใจกับท่าทีแข็งกร้าวของกู้หย่วน มันเดินนำทางกู้หย่วนลัดเลาะไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย จนมาถึงมุมหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตำบล
