ผ่านไปราวๆ หนึ่งก้านธูป หยางฮั่นถึงได้วางพู่กันในมือลงแล้วเงยหน้ามองกู้หย่วน เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มไม่ได้ปริปากพูดอะไร แววตาของเขาก็ฉายความพึงพอใจออกมาเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่า เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ไม่ใช่พวกอ่อนหัดที่ไม่รู้ประสีประสา
“หืม?”
ทว่าในวินาทีต่อมา สายตาของเขาก็ชะงักไป ราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า
“นี่เจ้าบรรลุขั้นขัดเกลาผิวหนังระดับสมบูรณ์ กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วงั้นรึ?”
ห่างจากตอนที่กู้หย่วนได้รับวิชายุทธ์ไป เพิ่งจะผ่านไปแค่ยี่สิบกว่าวันเท่านั้น
ใช้เวลาเพียงยี่สิบกว่าวันก็บรรลุขั้นขัดเกลาผิวหนังระดับสมบูรณ์ได้ ความเร็วระดับนี้นับว่าไม่ช้าเลยจริงๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจำได้แม่นว่า วิชายุทธ์ที่กู้หย่วนเลือกไปในตอนนั้นคือเพลงกระบี่อสรพิษวิญญาณ ไม่ใช่วิชายุทธ์สายกำลังภายในเสียหน่อย
ดูท่าแล้ว เจ้าหนูตรงหน้านี้คงจะมีเคล็ดลับอะไรซุกซ่อนอยู่สินะ
“ใต้เท้าสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก เมื่อไม่นานมานี้ผู้น้อยได้กราบผู้อาวุโสท่านหนึ่งเป็นอาจารย์ ที่ก้าวหน้ามาได้ถึงเพียงนี้ ต้องยกความดีความชอบให้กับคำชี้แนะของท่านอาจารย์ขอรับ”
กู้หย่วนโกหกหน้าตายโดยที่หน้าไม่แดงใจไม่เต้น
