“ข้าไม่สนใจเรื่องพวกนั้น! ข้ารู้แค่ว่าตอนที่บ้านเราจะอดตาย ไม่เห็นจะมีใครหน้าไหนมาเหลียวแล พอตอนนี้เห็นเรามีเงินก็คิดจะมาปล้น นี่มันเงินที่ลูกข้าเอาชีวิตเข้าแลกมา ใครจะมาแย่งเงินก็เท่ากับจะเอาชีวิตลูกข้า มันตายไปก็สมควรแล้ว!”
แม่กู้ประกาศกร้าวพลางกวาดสายตาเย็นเยียบมองไปรอบๆ
ชาวบ้านบางคนที่แอบซ่อนเจตนาร้ายไว้ในใจต่างพากันก้มหน้าหลบตาด้วยความละอายและกระอักกระอ่วน
ขณะนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงอึกทึกดังขึ้น แทรกด้วยเสียงตะโกน
“ท่านผู้นำตระกูลมาแล้ว!”
“เร็วเข้า หลีกทางให้ท่านผู้นำตระกูล!”
ชายชราผู้หนึ่งใช้ไม้เท้าช่วยพยุงตัว เคราของเขาได้รับการดูแลอย่างสะอาดสะอ้านก้าวเข้ามาในลานบ้าน เมื่อเห็นกู้หย่วนถือกระบี่ยาวเตรียมจะลงมือ เขาก็รีบแผดเสียงห้ามทันที
“หยุดมือเดี๋ยวนี้!”
กู้หย่วนทำหูทวนลม เขาสะบัดมือฟันลงไปทันที ประกายกระบี่วาบผ่านตา
ฉัวะ!
กู้เหล่าซานรู้สึกเย็นวาบที่แขน จากนั้นความเจ็บปวดอันแสนสาหัสก็แล่นเข้าสู่ประสาท
เมื่อก้มลงมอง แขนข้างหนึ่งของเขาขาดสะบั้นตั้งแต่ช่วงข้อศอก เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาดั่งน้ำพุ
“อ๊ากกกก! แขนข้า แขนข้า!!!”
