กู้เหล่าซานตาเหลือกค้าง กอดแขนที่ขาดพลาแผดเสียงร้องโหยหวน ดิ้นพล่านไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวดรวดเร็ว
กู้หย่วนเพียงแค่สะบัดกระบี่เบาๆ เพื่อไล่หยดเลือดให้สะอาดก่อนจะเก็บเข้าฝักอย่างใจเย็น
จากนั้นเขาหยิบเงินอีแปะกำมือหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ โยนลงบนร่างของกู้เหล่าซานพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เจ้าอยากยืมเงินไม่ใช่รึ? นี่ไง เงินพวกนี้เป็นของเจ้าแล้ว ไม่ต้องคืนข้าด้วย ไม่ทราบว่าเจ้าพอใจหรือยัง?”
เมื่อเห็นจุดจบอันสยดสยองของกู้เหล่าซาน ทุกคนต่างเงียบกริบราวกับป่าช้า หวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“ไอ้เด็กเวร… เจ้า… เจ้าช่างบังอาจนัก!”
ผู้อาวุโสที่ถือไม้เท้าโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ชี้หน้ากู้หย่วนพลางหนวดกระดิก
“กล้าลงมือทำร้ายคนต่อหน้าข้าที่เป็นถึงผู้ใหญ่บ้าน เจ้ายังเห็นข้าเป็นผู้นำตระกูลอยู่หรือไม่? ยังเห็นกฎตระกูลอยู่ในสายตาไหม? เชื่อไหมว่าข้าจะใช้กฎตระกูลจัดการเจ้า!”
สิ้นคำ บรรดาชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านที่ตามหลังเขามาต่างก็จ้องเขม็งมองกู้หย่วนด้วยสายตาประสงค์ร้าย แต่เพราะกู้หย่วนกุมกระบี่อยู่ในมือ พวกเขาจึงยังไม่กล้าบุ่มบ่าม
“ท่านปู่กู้”
