ถ้าเกิดพ่อบ้านอู๋รู้เรื่องนี้เข้าจริงๆ แผนการของเขานอกจากจะพังไม่เป็นท่าแล้ว เผลอๆ พวกเขาสองคนอาจจะซวยหนักไปด้วย!
เขาเองก็เคยคลุกคลีกับพวกเศรษฐีผู้ดีตีนแดงพวกนี้มาบ้าง รู้ดีว่าคนพวกนี้มีวิธีการจัดการคนยังไง ถ้าพ่อบ้านอู๋รู้ว่าพวกเขาสองคนเอาชื่อจวนสกุลเฉียนไปแอบอ้างเบ่งอำนาจไปทั่ว ต่อให้ไม่ได้ทำให้จวนสกุลเฉียนเสื่อมเสียชื่อเสียงก็ตาม รับรองว่าพ่อบ้านอู๋ไม่มีทางปล่อยพวกเขาไว้แน่
“พอได้แล้ว!”
ต่งกุ้ยเคาะโต๊ะดังป๊อกๆ ไม่ยอมเต้นตามจังหวะที่กู้หย่วนวางไว้
“ไอ้หนู บอกมาตรงๆ ดีกว่า แกมาที่นี่ต้องการอะไร?”
“ข้าต้องการอะไรงั้นรึ?”
กู้หย่วนมองหน้ามันด้วยสายตาแปลกๆ ราวกับกำลังมองคนโง่
“นี่แกกินขี้แล้วยังมาถามว่าเหม็นหรือหอมอีกรึไง… ถามอะไรโง่ๆ!”
“วันนี้พวกแกสองตัวสารเลวไปทำอะไรที่บ้านข้าไว้ พวกแกก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ข้ามาที่นี่ก็เพื่อมาคิดบัญชีแค้นไงล่ะ”
“ตอนนี้ พวกแกหักแขนตัวเองทิ้งซะคนละข้าง แล้วข้าจะยอมปล่อยพวกแกไป”
“ปล่อยพ่องมึงสิ!”
ต่งกุ้ยโดนกู้หย่วนด่าว่าตัวสารเลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหน้าดำหน้าแดง โกรธจนทนไม่ไหวอีกต่อไป มันผุดลุกขึ้นคว้าเก้าอี้ไม้ข้างๆ ง้างเตรียมจะฟาดใส่กู้หย่วน
