แต่มันเพิ่งจะยกเก้าอี้ขึ้นมา ก็โดนกู้หย่วนถีบยอดอกเข้าอย่างจัง
ปัง!
ร่างของต่งกุ้ยลอยละลิ่วปลิวไปกระแทกกำแพงด้านหลังอย่างแรงจนหัวกระแทกกำแพงดังสนั่น มันมึนงงจนตาลาย พอเอามือคลำหัวดูก็พบว่าเปียกชุ่มไปด้วยเลือด
กู้หย่วนชักเท้ากลับอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะพุ่งเข้าไปประเคนหมัดใส่หน้าซุนเอ้อที่กำลังพุ่งเข้ามาหา
หมัดของกู้หย่วนกระแทกเข้าเต็มหน้าซุนเอ้อจนเลือดกำเดากระฉูด จมูกยุบแบนติดหน้า แรงกระแทกมหาศาลทำเอาซุนเอ้อร้องลั่น ก่อนจะตาเหลือกสลบเหมือดไปในทันที
กู้หย่วนยิ้มบางๆ โชว์ฟันขาวสะอาด
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกแกต้องไม่ยอม แต่ไม่เป็นไร ข้าช่วยสงเคราะห์ให้ได้”
“ช่วยพวกข้างั้นรึ?”
ต่งกุ้ยที่ยังมึนงงอยู่เริ่มสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์อันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“เดี๋ยวก่อน แกคิดจะทำอะไร?!”
ระหว่างที่พูด มือขวาของมันก็แอบล้วงไปข้างหลังเพื่อจับด้ามมีดสั้นที่เหน็บอยู่ตรงเอว
ทว่ายังไม่ทันจะได้ชักมีดออกมา กู้หย่วนก็เหมือนจะรู้ทัน เขาก้าวพรวดเดียวถึงตัว แล้วตบฉาดเข้าที่หน้าของมันอย่างจัง
เพียะ!
