เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว กู้หย่วนไม่ได้ออมแรงเลยแม้แต่น้อย ต่งกุ้ยกระเด็นลงไปกองกับพื้น เลือดกบปากกบจมูก แก้มข้างหนึ่งบวมปูดขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัด
แถมยังมีฟันหลุดกระเด็นปนเลือดออกมาด้วยสองสามซี่
“ตบนี้ สำหรับที่แกตบหน้าพ่อข้า ตอนนี้ข้าขอคืนให้!”
สีหน้าของกู้หย่วนเรียบเฉย แววตาที่สะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันดูมืดมิดและลึกล้ำจนน่ากลัว ทำให้ต่งกุ้ยยิ่งรู้สึกหวาดผวา มันเริ่มรู้สึกกลัวเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างจับใจ โดยที่ตัวมันเองก็ไม่รู้ว่าความกลัวนี้มาจากไหน
“แค่กๆๆ! ไม่ เดี๋ยวก่อน!”
ต่งกุ้ยไอโขลกๆ รีบละล่ำละลักอธิบายตามสัญชาตญาณ
“ขะ… ข้าไม่ได้ทำ ไอ้ซุนเอ้อต่างหากที่ทำ มันเป็นคนตบ มัน…”
เพียะ!
ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบ กู้หย่วนก็ง้างมือตบฉาดเข้าให้อีกฉาด ตอกกลับคำพูดที่เหลือของมันลงคอไปจนหมด ก่อนจะพูดต่อหน้าตาเฉยว่า
“ส่วนตบนี้ เป็นดอกเบี้ย!”
“แล้วก็… ใครเป็นคนทำมันไม่สำคัญหรอก เพราะสำหรับข้าแล้ว มันก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ”
โดนตบเข้าไปอีกฉาด ต่งกุ้ยก็พ่นเลือดออกมาอีกคำ เหงือกหลวมโพรก ฟันหลุดออกมาอีกสองซี่ บ่งบอกถึงแรงตบอันมหาศาลของกู้หย่วน
