ฝ่ยไป๋ลู่
เฝ่ยไป๋ลู่ย่อตัวลงแล้วหยิบด้ายสีเงินสี่เส้นที่ทนไฟออกมาจากกองขี้เถ้า รากแข็งแรง มีความยืดหยุ่นและคม ทำจากวัสดุพิเศษ
“ฉันจะออกไปข้างนอก นายอยู่ทำความสะอาดที่นี่นะ” หญิงสาวถือด้ายสีเงินไว้ในมือและพูดกับเหมียวจื่ออั๋ง ก่อนจะเดินไปทางประตูห้องโถงบรรพบุรุษ
เหมียวจื่ออั๋งพยักหน้า ทว่าเมื่อหันกลับมา เขาก็พบกับดวงตาสี่คู่ที่ดูจะเรืองแสงสีเขียว
……
จันทร์กระจ่างดาวจาง
กลางดึก หมู่บ้านเสี่ยวเหวินเงียบสงบมาก กระทั่งว่าเข็มหล่นก็คงได้ยิน ไม่มีสุนัขเห่า ไม่มีเสียงแมลงร้อง และไม่มีเสียงมนุษย์
เฝ่ยไป๋ลู่เดินอย่างสบาย ๆ ไปตามเส้นทาง
เมื่อมาถึงจุดหนึ่ง เธอก็หยุดเดิน “ออกมาเถอะค่ะ คุณซูจือซิน”
ร่างสูงเดินออกมาจากตรอกมืด
ผมของเธอสีดำสนิทยาวเรียบถึงเอว บนตัวสวมชุดสีขาวรูปแบบไม่โดดเด่น แต่มีความหรูหรา สามารถมองเห็นรูปร่างที่สง่างามใต้เสื้อผ้าได้
สีหน้าของซูจือซินเย็นชา ผิวขาวซีดไม่ได้ทำให้เธอดูอ่อนแอ ตรงกันข้าม หางตาและคิ้วที่แสดงความเย็นชาได้ขับไล่ผู้คนให้อยู่ห่างออกไปนับพันลี้ เหมือนดาบที่ยากต่อการเข้าใกล้
“จุดประสงค์ที่คุณเข้ามาในหมู่บ้านคืออะไร?” เธอถามเสียงเย็นชา
ดวงตาเฝ่ยไป๋ลู่เป็นทรงโค้ง อารมณ์ของเธออ่อนโยนราวกับสายน้ำที่สงบและมั่นคง “พูดแล้วคุณอาจไม่เชื่อ ทันทีที่ฉันลืมตา ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว แม้แต่ที่นี่คือที่ไหนก็ยังไม่รู้ แล้วจะมีจุดประสงค์อะไรได้ล่ะคะ?”
“พูดจาไร้สาระ!” ซูจือซินไม่เชื
