ณ์นี้โดยไม่ได้ตั้งใจ และไม่อาจยืนมองอยู่เฉย ๆ ได้ ฉันจะพาคนในห้องโถงบรรพบุรุษทั้งสี่คนออกไปด้วย ขอให้คุณอย่าได้ทำร้ายชีวิตผู้อื่นอีกเลย”
“อีกอย่าง ฉันไม่เชื่อว่าในโลกยุคปัจจุบันจะมีเทพเจ้าอะไรที่คร่าชีวิตมนุษย์อย่างป่าเถื่อนและปฏิบัติต่อมนุษย์เหมือนต้นไม้ใบหญ้า แม้ว่าจะมี นั่นก็เป็นเทพเจ้าชั่วร้ายเช่นกัน ทำงานให้เทพเจ้าชั่วร้ายไม่ทางจบลงด้วยดี”
เส้นทางของสวรรค์และโลกมีห้าสิบเส้นทาง เส้นทางของสวรรค์มีสี่สิบเก้าเส้นทาง แต่มนุษย์มีเพียงเส้นทางเดียวเท่านั้น
เผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเดียวที่กล้าพูดว่าลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน
ถ้าจะให้คำสาปแช่งของเทพเจ้ามีผลก็ต้องอยู่ในมือของมนุษย์ด้วยไม่ใช่หรือไง?
สายตาของเฝ่ยไป๋ลู่กวาดมองฝ่ามือซึ่งเต็มไปด้วยหนังด้านของซูซือจิน
บรรยากาศเริ่มหนาวยะเยือก
“คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน? คุณก็เป็นแค่คนนอกคนหนึ่ง แค่ตบก้นแล้วเดินออกไปได้เลย ไม่เคยคิดถึงคนของหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน…” เสียงของซูซือจินสั่นเทา เธอหัวเราะเยาะตัวเอง “ช่างเถอะ พูดกับเธอแล้วจะมีประโยชน์อะไร”
เฝ่ยไป๋ลู่เงียบ พูดกับตัวเองในใจ ‘ถ้าคุณไม่พูด แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าฉันไร้ประโยชน์?’
แต่เมื่อเห็นท่าทางของซูจือซินที่ไม่อยากพูดอะไร สุดท้ายเธอก็ไม่พูดอะไรอีก
ประกายวาววับในดวงตาของซูจือซินเหมือนภาพลวงตา เมื่อมองไปที่เฝ่ยไป๋ลู่อีกครั้ง เธอกำเส้นด้ายเงินในมือแน่น สีหน้าพลันเคร่งขรึม “ตำแหน่งต่าง
