นักใจกับตัวเองเหมือนกัน!”
“มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันรู้สึกได้ถึงความห่างชั้นระหว่างพวกเรากับเขาคนนั้นหรอกนะ พอมาลองคิดดูดี ๆ แล้ว ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์น่ะ มักจะก้าวนำพวกเราอยู่เสมอตั้งแต่อายุยังน้อย ทั้ง ๆ ที่ฉันอายุมากกว่าเขาก็ตั้งมาก แต่ฉันยังเป็นเพียงราชันย์เทพยุทธ์อยู่ คิดไม่ออกเลยว่ากว่าจะหลุดไปถึงมหาราชันย์เทพยุทธ์ได้ จะยังต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่!”
หลาย ๆ คนเริ่มตระหนักได้ถึงความยิ่งใหญ่นี้
แต่พวกเขาก็ไม่ได้อิจฉาฉู่โม่วแต่อย่างใด กลับกัน พวกเขากลับชื่นชม!
อย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็ถือว่าอยู่เหนือการคาดการณ์ของพวกเขาไปเยอะมากแล้ว
เมื่อใครคนหนึ่งสามารถอยู่เหนือการคาดคิดไปได้ไกลเกินเอื้อม พวกเขาจะไม่รู้สึกอิจฉา แต่จะพากันสรรเสริญและกล่าวขานนาม
เช่นเดียวกับที่ฉู่โม่วได้รับในตอนนี้
ผ่านไปพักใหญ่ ๆ
ทุกคนเงียบลง และตกตะลึงกับสิ่งที่ราชันย์เทพยุทธ์กลืนกินสวรรค์ของพวกเขาได้กระทำไว้ ทำให้วิหารขนาดใหญ่พลอยตกอยู่ในความสงบไปด้วย
หลังจากนั้น จนกระทั่งทุกคนได้สติกันครบถ้วน
พวกเขาก็เริ่มไถ่ถามเกี่ยวกับสิ่งอื่น ๆ ในจักรวาลอย่างต่อเนื่อง และเฉินต้าวซวีที่เป็นผู้ถูกถามก็ยอมตอบทุกอย่างโดยไม่รู้จักเหนื่อยหน่าย
…
อีกฟากหนึ่ง
ฉู่โม่วได้เดินทางกลับมายังคฤหาสน์ของเขาในสุดยอดฐานจงไห่เรียบร้อยแล้ว
ทันทีที่เขาเดินเข้าไปด้านใน ก็พบว่าทุกสิ่งทุกอย่างภายในบ้านยังคงอยู่ที่เดิมเหมือนวันที่ตนจากไป และมันก็ทำให
