้หัวใจรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคยขึ้นมาด้วย
“ซีเวย ฉันกลับมาแล้ว!”
กลิ่นอายที่คุ้นเคยลอยออกมาจากห้องสงบเงียบห้องหนึ่งภายในบ้าน และเขาเองก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียกหาเจ้าของกลิ่นอายไปด้วย
ภายในห้องที่เงียบสงบ
เฉินซีเวยกำลังฝึกฝน ร่างกายของเธอยังคงไว้ซึ่งความงดงามกว่าสิ่งใด ใบหน้าที่ปราศจากริ้วรอยนั้นดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเสมือนเพชรเม็ดงามที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย แต่อาจจะเป็นเพราะเธอกำลังอยู่ในช่วงฝึกฝน มันเลยทำให้สีหน้าของเธอดูจะเยือกเย็นอยู่เล็กน้อย ทั่วทั้งร่างเสมือนว่าเป็นนางฟ้าท่ามกลางมวลมนุษย์ มันวิเศษและน่าหลงใหลยามได้มอง
ตอนนั้นเอง…
ยามที่เสียงของฉู่โม่วดังเข้ามา ความเยือกเย็นจากทั่วทั้งร่างก็พลันหายไปในพริบตา แววตาของเธอลืมตื่นและเปล่งประกายแสงแวววาว ก่อนจะละตนเองออกจากการฝึกฝน
“เสียงนี้… ฉู่โม่วเหรอ? หรือว่าจะหูแว่วไปนะ?”
เธอบ่นพึมพำกับตนเอง
ตั้งแต่วันที่สามีจากไป หญิงสาวก็เอาแต่เฝ้าคิดคะนึงหาเขาอยู่แทบจะตลอดเวลา จนบ่อยครั้งที่เธอได้ยินเสียงของอีกฝ่ายดังขึ้นมาเช่นนี้อยู่ระหว่างการฝึกฝนจนต้องหยุดฝึกไปชั่วขณะ ทว่าในทุก ๆ ครั้งที่ตื่นมา ก็จะพบว่าทุกสิ่งอย่างเป็นเพียงการเพ้อฝันไปของตนเอง
และในครั้งนี้
เธอเองก็ยังเข้าใจว่าเป็นการคิดไปเองอยู่
ทว่าเมื่อสิ้นเสียงนั้น เฉินซีเวยก็สัมผัสได้ว่ามีคนอื่นอยู่ภายในห้องของเธอด้วย ความระแวดระวังภัยตระหนักขึ้นภายในใจทันที แต่แล้วความรู้สึกนั้นก็ห
