“?? ข่าวมาจากไหน เหลวไหลน่า”
“ไม่งั้นจะอธิบายการจากไปของครูฝึกพั่งพั่งได้ยังไง? เขาเป็นคนที่รักหน่วยนี้มากที่สุดนะ!”
“หน่วยม่านราตรี… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ประตูใหญ่ของศูนย์ไจเจี้ยก็ค่อย ๆ เปิดออก เด็กหนุ่มอายุราวสิบห้าสิบหกปีในชุดนักโทษลายขาวดำ กำลังมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา
“พวกคุณคือหน่วยสำรองที่หกใช่ไหม?”
ฟางโม่ก้าวออกไปข้างหน้า ยื่นมือพลางกล่าว “ใช่ครับ ผมคือฟางโม่ หัวหน้าชั่วคราวของหน่วยสำรอง”
อูเฉวียนไม่มีทีท่าจะจับมือด้วย เพียงแค่มองสำรวจเขาไม่กี่ครั้งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
“ตามผมมา”
ทุกคนเดินตามอูเฉวียนไป พลางมองร่างเล็ก ๆ ข้างหน้าพลางกระซิบกันอย่างสงสัย
“แปลกจัง… เด็กคนนี้ดูอายุแค่สิบห้าสิบหกเอง? ทำไมถึงใส่ชุดนักโทษด้วย?”
“ก็เห็น ๆ กันอยู่ไม่ใช่เหรอ? เขาก็เป็นนักโทษที่นี่”
“อายุน้อยขนาดนี้ถูกขังที่ศูนย์ไจเจี้ยแล้วเหรอ? เขาทำผิดอะไรมา?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ…”
ในตอนนั้น หลูเป่าโย่วหรี่ตาลง เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูซูหยวน
“กลิ่นอายในตัวเด็กคนนี้แข็งแกร่งกว่าพวกเราทุกคน อย่างน้อยก็อยู่ในขั้นอนันต์”
“อะไรนะ?!”
