ทุกคนมองไปที่อูเฉวียนด้วยความตกใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลายนาทีต่อมา อูเฉวียนค่อย ๆ หยุดเดิน เขาชี้ไปที่สนามหญ้าไกล ๆ พลางพูดว่า
“เขาอยู่ตรงนั้น”
ทุกคนมองตามนิ้วชี้ของเขา เห็นร่างคุ้นตานั่งอยู่บนรถเข็น กำลังเหม่อมองหน้าผาที่อยู่ไกลออกไป
“ท่านชีเยี่ย!”
“ครูฝึกหลิน!!”
สมาชิกหน่วยสำรองรีบเดินเข้าไปหา แต่หลินชีเยี่ยกลับทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงของพวกเขา ยังคงมองไปทางหน้าผาเหมือนรูปปั้น
ฟางโม่ชะงักเล็กน้อย หันไปถามอูเฉวียน
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เขาติดอยู่ในด่านจิตใจ พวกคุณพูดอะไรเขาก็ได้ยิน แต่ไม่ได้ตอบสนองทั้งหมด และแทบจะไม่สื่อสารกับพวกคุณเลย”
ซูเจ๋อกะพริบตาแล้วพูดเสียงเบา “อาการแบบนี้ เหมือนคุณทวดอายุเก้าสิบของฉันเลย… โอ๊ย! เจ็บ ๆๆ!!!”
เขาพูดยังไม่ทันจบ ซูหยวนก็บิดเนื้อที่แขนเขาหมุน 180 องศา พร้อมจ้องด้วยสายตาดุดัน
ฟางโม่มองดูหลินชีเยี่ยแล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา
สายลมพัดผ่านสนามหญ้าเขียวขจี ทำให้เสื้อผ้าของเหล่าคนรุ่นใหม่ปลิวไหว พวกเขายืนอยู่ข้างกายหลินชีเยี่ย บนใบหน้ายังคงมีความอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาหลงเหลืออยู่
