ย์และกระจกคุนหลุน ไนอาลาโธเทปมองลงมาที่เหล่าเทพที่พุ่งเข้ามาอย่างสงบ ยิ้มเยือกเย็น “ก็ดี……เช่นนั้นฆ่าพวกเจ้าให้หมดก่อนแล้วกัน”……ในความมืดมิด จิตสำนึกของหลินชีเยี่ยเหมือนตกลงไปในทะเลลึก จมดิ่งลงไปเรื่อยๆความว่างเปล่าและความเงียบงันปกคลุมจิตใจของเขา เขากำลังหลับตา สีหน้าซีด ราวกับกำลังฝันร้ายที่น่ากลัว“เฮ้อ……”เสียงถอนหายใจอย่างจนปัญญาก้องอยู่ในทะเลมืดร่างที่กำลังจมดิ่งลงไปของหลินชีเยี่ยหยุดชะงักกะทันหัน ลอยค้างกลางอากาศอันเงียบสงัด ในความว่างเปล่าห่างออกไป มีแสงสีขาวค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้นั่นคือเด็กชายอายุหกเจ็ดขวบ เดินย่ำบนแสงสีขาวเข้ามาข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ เขามองหลินชีเยี่ยที่กำลังทิ่มหัวดิ่งลงมา ดวงตาที่ลุ่มลึกก็ปรากฏความอ่อนใจขึ้นเล็กน้อย“คุณมาอีกแล้ว” เขาพูดเรียบๆ “ทุกครั้งที่คุณมา ไม่เคยมีเรื่องดีๆ เลย……”หลินชีเยี่ยหัวทิ่มลง ลอยค้างในความมืด หลับตาแน่น ดูเหมือนไม่ได้ยินเสียงของเด็กชาย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด จมอยู่ในฝันร้ายเด็กชายเห็นเช่นนั้นก็หรี่ตาลง แสงเล็กๆ ก็ส่องประกายในส่วนลึกของดวงตา “ไนอาลาโทเทปเหรอ……พวกสกปรกพวกนี้เริ่มเคลื่อนไหวกันอีกแล้ว?” เขาพึมพำ “โรงพยาบาลถูกแย่งไปแล้ว? ร่างกายก็ด้วย? มิน่าล่ะ ครั้งนี้ถึงขั้นปลุกไม่ตื่น……ไม่เป็นไร ทั้งโรงพยาบาลก็ดี ร่างกายก็ดี ยังไงก็แค่ของภายนอก พวกเราไม่จำเป็นต้องมีสิ่งเหล่านี้ ใช่ไหม?”เด็กชายเอ่ยปากเบาๆ ราวกับกำลังสนท
