อก็หายลับไปจากปลายระเบียงไอร้อนจากโจ๊กขาวค่อยๆ จางหายไปตามสายลมหนาวยามค่ำคืน หลังประตู ไป๋หลี่พั่งพั่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงในมือกำคทาหรูอี้ไว้ อักขระมากมายปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาไม่หยุด จนแทบจะท่วมท้นร่างทั้งร่างร่างที่นั่งนิ่งราวกับรูปสลัก มีน้ำตาใสไหลลงมาตามแก้มอย่างไร้เสียง…………หมอกหนาโอลิมปัสท่ามกลางเมฆดำแห่งสายฟ้า เทือกเขาสูงตั้งตระหง่านสลับซับซ้อน สายฟ้าอันทรงพลังเคลื่อนไหวราวงูยักษ์ระหว่างภูเขาและก้อนเมฆ แสงฟ้าสีขาวซีดสาดส่องให้เห็นวังอันยิ่งใหญ่มากมายที่ตั้งอยู่บนยอดเขานอกเทือกเขา คลื่นทะเลอันบ้าคลั่งม้วนตัวอยู่ในหมอกหนาเงาร่างในชุดคลุมยาวสีดำของศาสนจักรยืนอยู่ท่ามกลางคลื่น มองไปยังเทือกเขาโอลิมปัสที่ทอดยาวในที่ไกลขมวดคิ้วเล็กน้อยเปรี้ยง!สายฟ้าพาดผ่านขอบฟ้า ตกลงบนยอดเขาที่สูงที่สุดในทันที เสียงคำรามดังสนั่นทำให้ผิวน้ำทะเลสั่นสะเทือน“ท่านซือเสิน ซุสออกมาจากซากปรักหักพังนั่นแล้ว” เงามืดที่ลอยขึ้นมาจากสายน้ำเบื้องหลังซือเสี่ยวหนานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำซือเสี่ยวหนานหรี่ตามองยอดเขานั้น “มีแค่เขาคนเดียวเหรอ?”“มีแค่เขาคนเดียว และไม่เห็นว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงบนตัวเขา ไม่เหมือนถูกมลทินจากเทพคธูลูเลย”“อืม” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง “คนที่ไปส่งข่าวที่ต้าเซี่ยกลับมาหรือยัง?”“กลับมาแล้ว เมื่อไม่นานมานี้ รากฐานของมหาวิหารสวรรค์อินเดียถูกทำลาย ศึกครั้งนี้ต้าเซี่
