ันที่นายกลับมาหาฉัน ฉันจะไม่เป็นภาระของนายในที่สุด……วันนี้ฉันก็ได้เจอนายอีกครั้ง นายยืนอยู่แถวหน้าสุดของฝูงสัตว์อสูร ช่วยฉัน ช่วยคนอีกมากมาย ตอนนั้นฉันคิดในใจว่าเมื่อไหร่นายจะมาหาฉันเอง……แต่ทุกครั้งที่นายสังเกตเห็นฉัน นายกลับจงใจหลบหน้า ถึงขั้นไม่ยอมโผล่มาให้เห็นด้วยซ้ำ ได้ในเมื่อนายไม่มาหาฉัน ฉันก็ต้องมาหานายเอง”มอลลี่หยิบเครื่องรางไม้จันทน์ออกมาจากอก วางไว้บนฝ่ามือเบาๆ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ พูดว่า “ที่ฉันมาหานาย ไม่ได้มาเรียกร้องอะไร……ตั้งแต่นายหลบหน้าฉันมาตลอด จริงๆ แล้วในใจฉันก็มีคำตอบแล้ว”“แต่……ก็เข้าใจได้นะ” มอลลี่ยิ้มเยาะตัวเอง “ก็เรื่องราวของเราสองคนผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว นายในฐานะสมาชิกผู้มีชื่อเสียงของม่านราตรี ถ้าในช่วงนี้จะเจอผู้หญิงที่เหมาะสมกับตัวเองกว่า ก็เป็นเรื่องปกติ……ฉัน ฉันแค่อยากเจอนาย นั่งคุยกันดีๆ แค่คุยในฐานะเพื่อนก็ได้ แต่ถ้านายไม่อยากเจอฉัน……ก็ช่างมันเถอะ”มอลลี่ก้มตัวลง วางกล่องยาและโจ๊กร้อนๆ หนึ่งชามไว้ที่หน้าประตูเบาๆ สายตาของเธอมองดูเครื่องรางไม้จันทน์อุ่นๆ ในมืออย่างซับซ้อน ถอนหายใจยาว แล้ววางมันลงบนพื้นเธอลุกขึ้นยืน หันหน้าเข้าหาประตูห้องที่ปิดสนิท เอ่ยเสียงเบา“ของที่นายให้มา ฉันขอคืนให้……เรื่องราวของเรา จบลงแค่นี้เถอะ”หลังจากพูดจบ เธอไม่ได้หมุนตัวเดินจากไปทันที แต่ยืนนิ่งเงียบอยู่ในระเบียงทางเดินที่มืดสลัว ผ่านไปหลายนาทีจึงส่ายหน้าแล้วร่างของเธ
