กล็อกจากด้านในเธอกัดฟันกำลังจะเรียกใช้ [สรรพสิ่งสั่นพ้อง] เพื่อทำลายกลอนประตูโดยตรง แต่จู่ๆ ก็มีสายฟ้าพุ่งออกมาจากลูกบิด กระแทกมือของมอลลี่กระเด็น แรงสะท้อนทำให้เธอต้องถอยหลังไปหลายก้าวมอลลี่มองดูฝ่ามือตัวเอง ยืนนิ่งอยู่กับที่สายฟ้านั่น เธอจำได้……ไป๋หลี่พั่งพั่งยังตื่นอยู่ เขาไม่อยากให้เธอเข้าไปเธอกำมือแน่น อกสั่นระรัว“ไป๋หลี่พั่งพั่ง ฉันรู้ว่านายอยู่ข้างใน! ฉันไม่ได้ตามมารบกวนคุณหรอก ฉันแค่คิดว่าพวกเราควรจะนั่งลงคุยกันดีๆคนที่นัดฉันไปกว่างเซินก็คือนาย คนที่ทำให้ฉันต้องยืนรอกลางสายฝนหลายชั่วโมงก็คือนาย คนที่เขียนบนเครื่องรางให้ฉันรอก็คือนาย…ฉันรอมาตลอด ฉันรอนายมาหลายปี ในที่สุดก็ได้เจอนายที่นี่……แต่ตอนนี้ นายกลับไม่กล้าแม้แต่จะเปิดประตูมาเจอหน้าฉัน พูดสักคำก็ไม่กล้า นายยังกล้าเรียกตัวเองว่าลูกผู้ชายได้ยังไง?!”มอลลี่สูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์แล้วพูดต่อ“วันนั้น นายทำให้ฉันต้องยืนตากฝนรอหลายชั่วโมง ฉันยอมรับว่าตอนนั้นโกรธนิดหน่อย แต่ตอนนี้ฉันไม่สนแล้วหลังจากได้ยินเรื่องของนาย นายรู้ไหมว่าช่วงนั้นฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน? ฉันลางานมาอาทิตย์นึง อยู่ที่กว่างเซินตลอดทุกวันฉันตามหานายแถวนั้น……จนกระทั่งได้ยินว่านายกลายเป็นสมาชิกหน่วยรบพิเศษไปแล้ว”“พูดตามตรง ฉันดีใจกับนายนะ”“นายได้เป็นสมาชิกหน่วยรบพิเศษ ต่อไปนายต้องเก่งขึ้นเรื่อยๆ นายจะก้าวนำหน้าทุกคน……ดังนั้นฉันเลยพยายามพัฒนาตัวเองตลอด หวังว่าว
