ผิด ทุกครั้งที่เขาเล่นเสร็จ นายก็ทำเครื่องหมายตำแหน่งหมากบนกระดานทั้งหมด แล้วเก็บไว้ด้วยกัน เดี๋ยวฉันจะดูทีละแผ่น”“……ได้ ไม่มีปัญหา”หลี่อี้เฟยเห็นหลินชีเยี่ยหมุนตัวเตรียมจะจากไป จึงพูดขึ้นทันทีว่า“อ้อใช่ ชีเยี่ย กิลกาเมชบอกว่า ถ้านายว่างให้ไปหาเขาหน่อย”หลินชีเยี่ยหยุดฝีเท้าเขาหันกลับมาถามอย่างสงสัย “กิลกาเมช? นั่นใครกัน?”……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าชั้นสองของตึกผู้ป่วยหลินชีเยี่ยเดินผ่านระเบียงทางเดิน ห้องผู้ป่วยหมายเลขหนึ่งของนิกซ์ ห้องหมายเลขสองของเมอร์ลิน ห้องหมายเลขสามของบรากี ห้องหมายเลขสี่ของซุนหงอคง……ห้องเหล่านี้ที่เคยสว่างไสวในอดีต ตอนนี้มืดมิดและเงียบสงัดเจ้าของห้องต่างทยอยจากไป เหลือไว้เพียงสัญลักษณ์บนป้ายหน้าห้องของแต่ละคน เป็นหลักฐานว่าพวกเขาเคยอยู่ที่นี่หลินชีเยี่ยกวาดตามองไปตามห้องว่างเปล่าทีละห้อง ชั่วขณะหนึ่ง ในใจรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูกในที่สุด เขาก็หยุดเดินที่หน้าห้องที่ห้าซึ่งยังคงสว่างอยู่ก๊อก ก๊อก ก๊อก!เขาเคาะประตูเบาๆ แล้วผลักเข้าไปห้องนี้ว่างเปล่ายิ่งกว่าที่เขาคิดไว้ มีเพียงเตียงผู้ป่วยที่สะอาดเรียบร้อยและเก้าอี้ตัวเล็กขณะนี้มีร่างของคนสวมเสื้อคลุมยาวสีเทา กำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง เอามือไพล่หลัง ก้มมองออกไปนอกหน้าต่างไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปปั้น“……สวัสดีครับ?” หลินชีเยี่ยยืนอยู่ที่ประตู พูดออกมาอย่างลังเลร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมามองสีหน้าที่ดูกระอักกระอ่วนแล
