ะสับสนของหลินชีเยี่ย แล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา“ในที่สุด เจ้าก็มาแล้ว หลินชีเยี่ย”“กิลกาเมช” หลินชีเยี่ยเว้นวรรค “ในความทรงจำของผม ไม่มีอะไรเกี่ยวกับคุณเลยแม้แต่น้อย ผมคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเหรียญ……”“ผลข้างเคียงของเหรียญดารา” กิลกาเมชเสริม “ตอนที่เจ้าใช้มัน ข้าก็อยู่ด้วย……หรือพูดอีกอย่างก็คือ ข้าเป็นคนให้เจ้าใช้มันเอง”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยก็รู้สึกโล่งอกเล็กน้อยเกี่ยวกับความทรงจำของผู้ป่วยในห้องหมายเลขห้าที่หายไป หลินชีเยี่ยนึกถึงแค่ความเป็นไปได้เดียวคือเหรียญดารา แต่เขากังวลว่าการที่ตัวเองสูญเสียความทรงจำเพราะผลข้างเคียงของเหรียญดารานั้น จะไม่สามารถโน้มน้าวคนไข้ห้องนี้ได้ เขาก็ไม่รู้ว่านิสัยของคนไข้คนนี้เป็นอย่างไร รู้เรื่องเหรียญดาราหรือไม่ ถ้าเผลอทำให้อีกฝ่ายโกรธเข้า เรื่องก็จะยุ่งยากขึ้นมาได้ตอนนี้กิลกาเมชพูดอธิบายสถานการณ์ออกมาเอง นับเป็นข่าวดีอย่างมหาศาล“ขอโทษด้วยครับ เพราะว่าผมไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคุณ ดังนั้น ผมอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย เพื่อทำความเข้าใจข้อมูลเกี่ยวกับคุณใหม่……” หลินชีเยี่ยเอ่ยด้วยสีหน้าสำนึกผิดกิลกาเมชเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปหยิบเอกสารและหนังสือหนาหลายปึกออกมาจากใต้เตียง วางไว้ตรงหน้าหลินชีเยี่ย แล้วเอ่ยอย่างลังเล“จริงๆ แล้ว ข้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอดีตของตนเองเท่าไหร่……”ในคลังสมบัติกษัตริย์ กิลกาเมชก็ใช้เหรียญดาราเรียกตัวเองในอดีตออกมา ความทรงจำส่วนใ
