ะเลบริเวณใกล้เคียงในรัศมีห้ากิโลเมตรก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย”“จิ๊……นี่มันสถานที่บ้าอะไรกันเนี่ย? ทำไมถึงไม่มีอะไรให้กินเลย”ในขณะที่ไป๋หลี่พั่งพั่งกำลังบ่น เสียงหนึ่งก็ลอยแว่วมาจากที่ไกลๆ“ที่นี่คือเนตรมังกรของโชคชะตาต้าเซี่ย ไม่อาจมีสัตว์ป่าอยู่ได้ ไม่เช่นนั้น ภายใต้การหล่อเลี้ยงของโชคชะตาต้าเซี่ย พวกมันจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งผิดปกติ”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ หันไปมอง เห็นหลี่เคิงเชียงในเสื้อฮาวาย กำลังลากปลาทะเลขนาดใหญ่ยาวเกือบสองเมตร เดินมาที่นี่อย่างช้าๆเจียงเอ่อร์ตกตะลึง [แล้วสิ่งที่อยู่ในมือคุณนั่น…]“อ้อ~ นี่เป็นปลาที่จับมาจากทะเลแถบอื่น มีคนวิ่งไปจับมาให้พวกนายโดยเฉพาะ ให้ฉันเอามาให้ ถือเป็นของขอบคุณ” หลี่เคิงเชียงวางปลาขนาดใหญ่จนน่าตกใจลงบนพื้น แล้วอุทาน “ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต……พวกนายช่างโชคดีจริงๆ!”“ของขอบคุณ? ขอบคุณจากใครครับ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัย“เรื่องนี้……ขอเก็บเป็นความลับก่อนนะ” หลี่เคิงเชียงยิ้มอย่างมีเลศนัยอันชิงอวี๋รับปลามา มือถือมีดวาววับ เขาแล่ปลาแล้วเสียบไม้เตรียมย่าง เริ่มเตรียมอาหารเย็นอย่างรวดเร็ว“มา มา พี่เชียง มากินด้วยกันสิ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มแย้ม ส่งเก้าอี้เล็กๆ ให้หลี่เคิงเชียงนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ “ตอนนี้ฉันเป็นวิญญาณ ถึงจะกินก็กินได้แค่นิดหน่อย ฉันขอลองชิมรสชาติหน่อยก็แล้วกัน”เมื่ออันชิงอวี๋วางปลาทะเลลงบนเตาย่าง พร้
