สนของหลินชีเยี่ยกลับมาชัดเจนอย่างฉับพลัน จิตสำนึกที่ไร้น้ำหนักเหมือนตกลงบนพื้น หยุดการร่วงหล่น เขาหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว เห็นเด็กอายุประมาณหกเจ็ดขวบคนหนึ่งยืนอยู่ในความมืด กำลังขมวดคิ้วจ้องมองเขาเมื่อเห็นใบหน้าที่คล้ายคลึงกับตัวเองมาก หลินชีเยี่ยก็ชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่าภาพนี้เหมือนเคยปรากฏมาก่อน“ฉันคือ……”หลินชีเยี่ยพูดยังไม่ทันจบ เด็กคนนั้นก็เอ่ยปากอีกครั้ง“คุณอีกแล้ว”ดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำและไร้แสง จ้องมองที่หลินชีเยี่ยราวกับเหวลึก“นาย……เคยเจอฉันมาก่อนเหรอ?” หลินชีเยี่ยสั่นศีรษะที่ปวดเล็กน้อย แล้วเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง“คุณเคยมาที่นี่” เด็กคนนั้นเว้นวรรคชั่วครู่ “แต่คุณไม่ควรมา”“นายเป็นใคร?”“ผมคือหลินชีเยี่ย”ประโยคนี้ดังก้องในหูของหลินชีเยี่ย ราวกับมีเสียงฟ้าร้องดังสนั่น เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดออกมาอย่างงุนงง“ถ้านายคือหลินชีเยี่ย……แล้วฉันคือใคร?”เด็กคนนั้นไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองหลินชีเยี่ยเงียบๆ กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับหรี่ตามองความว่างเปล่าสีดำมืดเหนือศีรษะ“คุณควรไปได้แล้ว”สิ้นเสียง หลินชีเยี่ยยังไม่ทันเข้าใจความหมาย จิตสำนึกของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยพลังบางอย่าง เริ่มลอยขึ้นไปอีกครั้ง……โลกที่มืดมนและสับสนค่อยๆ จางหายไป แสงสีฟ้าอ่อนที่คุ้นเคยนั้นปัดผ่านร่างของเขา เขารู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง แสงสว่างสายหนึ่งขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วตรงหน้าเขา!
