็กลายเป็นปากยักษ์สีขาวซีดอันน่าพิศวงกัดฟันใส่พื้นดิน!ในโลกสีหม่นมัว บรากีผู้เล็กจ้อยกับดวงตาขนาดมหึมาของสิ่งลึกลับนั้น ต่างพุ่งเข้าหาอิดุนน์ที่อยู่ตรงกลางพร้อมกัน!“ไสหัวไป!!”เมื่อบรากีเห็นว่าปากยักษ์นั้นกำลังจะกลืนกินวิญญาณของอิดุนน์ ดวงตาของเขาก็ระเบิดด้วยความโกรธเกรี้ยวมหาศาล ร่างกายที่บาดเจ็บทั่วตัวของเขาราวกับสัตว์ร้ายที่คลุ้มคลั่ง พลังเทวะอันเกรียงไกรก็พลุ่งพล่านออกมา!เขาพยายามอย่างหนักกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ พยายามอย่างหนักกว่าจะได้เครื่องสังเวยมากพอ พยายามอย่างหนักกว่าจะทำให้อิดุนน์ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้ง… เขาจะยอมให้สัตว์ประหลาดกลืนเธอกลับไปอีกได้อย่างไร?!!ความเร็วของบรากีพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาทะลุผ่านอากาศว่างเปล่า วูบหายไปแล้วปรากฏเหนือวิญญาณของอิดุนน์ในชั่วพริบตา!อาภรณ์สีเลือดของเขาสะบัดพลิ้วในสายลม เขายกมือทั้งสองขึ้นมาประสานไว้ที่หน้าอก ราวกับกำลังถือพิณที่มองไม่เห็น แล้วดีดอย่างแรง!ตึง! ตึง!!สองลำแสงสีเลือดพุ่งออกมาจากฝ่ามือทั้งสองของบรากี พร้อมกันนั้น ปากยักษ์สีขาวซีดที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมก็ถูกกรีดเป็นรอยแผลสีแดงสดสองรอย!อี๊ด!!!ปากยักษ์ในวังวนเมฆเจ็บปวด เสียงแหลมคมดังก้องไปทั่วฟ้าดิน หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าหูทั้งสองข้างตึงขึ้น เลือดสดๆไหลออกมาจากรูหู ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนถูกปิดกั้น เสียงค่อยๆ เบาลงอย่างรวดเร็ว……เขาเช็ดรอยเลือดที่ข้างหู ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเส
