เราได้ไหม”เหลิ่งเซวียนพูดพร่ำไปเรื่อยๆ ขณะก้าวเดิน “วันนี้อากาศที่ชางหนานดีมาก สดชื่น บนถนนรถเยอะหน่อย……พวกเราข้ามถนนกันเถอะ”“เสี่ยวหนาน เธอได้ยินเสียงกระดิ่งเปิดประตูไหม? ที่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ตั้งแต่ตอนที่พวกเราจากมา……”“ประตูห้องใต้ดินเปิดอยู่ มีคนอยู่ข้างใน พวกเราลงไปดูกันเลยนะ……”เสียงของเหลิ่งเซวียนราวกับจะห่างออกไปเรื่อยๆ ซือเสี่ยวหนานนอนนิ่งอยู่บนหลังของเขา ใบหน้าสีเทาดำมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ เธอราวกับมองเห็นแล้วว่า หลังจากเดินเข้าไปในห้องใต้ดิน จะมีใบหน้าคุ้นเคยรอคอยการกลับมาของเธอ อดีตที่รักของทุกคนในหน่วย…สติของเธอค่อยๆ จมดิ่งลง สูญเสียการรับรู้ทั้งหมดอย่างช้าๆในความพร่าเลือน เธอรู้สึกเพียงว่าปากถูกงัดเปิดด้วยความอบอุ่น จากนั้นมีบางสิ่งไหลผ่านหลอดอาหารลงไปในท้องของเธอ……หมอกหนาพลิ้วไหว พายุหิมะโหมกระหน่ำบนหน้าผาสูงชันที่เย็นเยียบและกว้างใหญ่ เหลิ่งเซวียนค่อยๆ ปล่อยซือเสี่ยวหนานออกจากอ้อมกอดแล้ววางเธอลงบนหิมะอย่างระมัดระวังเขาลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ ใต้เสื้อคลุมสีดำ มีเศษวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่แตกกระจายมากมายฝังอยู่ในบาดแผลที่น่าสยดสยอง เลือดสีแดงฉานไหลลงตามผิวหนัง ย้อมหิมะให้กลายเป็นสีแดงฉานอย่างรวดเร็วเขาถ่มยาชูกำลังที่ซ่อนอยู่ในปากออกมาหลายเม็ด มุมปากซีดเซียวเหยียดยิ้มน้อยๆเขามองซือเสี่ยวหนานที่นอนอยู่บนหิมะอย่างอ่อนโยน พร้อมพึมพำว่า“เทพแห่งกลลวง… ก็ไม่ได้หลอกยากขนาดนั้นน
