ื่นแล้วเหรอ?”ดวงตาเลื่อนลอยของบรากีค่อยๆ กลับมาแจ่มชัด ใบหน้าฉายแววเจ็บปวดและดิ้นรน เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนก้อนหิน แล้วเอ่ยด้วยท่าทางสิ้นหวัง“หลินชีเยี่ย……อิดุนน์ นาง… นางตายจริงๆ… ข้าเห็นกับตาว่านางควักหัวใจของตนเองออกมา แล้วใส่เข้ามาในร่างกายของข้า… เลือดของนางไหลนองบนพื้น หล่อเลี้ยงดอกไม้สีทองจนบานสะพรั่งเต็มห้อง……”“บรากี! เธอไม่ได้ตาย!” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างจริงจัง “คุณลืมจดหมายที่คุณเขียนถึงเธอไปแล้วเหรอ? ถ้าเธอตายจริง แล้วใครเป็นคนเขียนจดหมายพวกนั้น? เป็นไปไม่ได้ที่จะมีอิดุนน์คนที่สองที่รู้เรื่องราวในอดีตของพวกคุณมากมายขนาดนั้น แม้ว่าเธอจะสูญเสียร่างกายไป แต่จิตวิญญาณของเธอยังคงอยู่กับคุณตลอดเวลา ระหว่างคุณกับเธอ มีเพียงผนังหัวใจกั้นกลางอยู่”ในดวงตาของบรากีกลับมามีประกายบางอย่างอีกครั้ง เขาก้มหน้าลงลูบอกด้านขวาของตัวเองอย่างงุนงง “นาง…อยู่ข้างกายข้าตลอดเวลาหรือ?”“เธออยู่ข้างคุณตลอด!” หลินชีเยี่ยพูดอย่างมั่นใจ“แล้วเมื่อไหร่ข้าจะได้พบนางอีกครั้ง?”ปากที่เปิดอ้าของหลินชีเยี่ยหยุดค้างอย่างกะทันหันจิตวิญญาณของอิดุนน์และบรากีใช้ร่างกายร่วมกัน แน่นอนว่าทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก แต่นั่นก็หมายความว่า พวกเขาจะไม่ได้เจอกันอีก ตราบใดที่ยังไม่ได้แยกวิญญาณของอิดุนน์ออกมาและชุบชีวิตเธอใหม่… และการที่จะทำเช่นนั้นได้เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย“พวกเราอาจช่วยเจ้าได้”ในตอนนั้น เวอร์ดานดิที่เงียบอ
