เสียงคำรามของอูเฉวียนผสานกับเสียงฟ้าร้องจากนอกหน้าต่าง ทำให้ผู้เฒ่าหลิวตกใจ!เขารีบยื่นมือลูบหลังอูเฉวียน พลางปลอบโยนแผ่วเบา “เจ้าเด็กคนนี้ ทำไมพอพูดถึงเจ้าหนูเสิ่นถึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้……อย่าคิดมากเลย ชีวิตของเจ้าหนูนั่นแข็งแกร่งเหมือนกระดูกของมัน ไม่ง่ายที่จะเกิดเรื่องหรอก”อูเฉวียนกัดฟัน สลัดมือของผู้เฒ่าหลิวออก แล้วหันหลังวิ่งออกไปกลางสายฝน“เสี่ยวเฉวียน!”ผู้เฒ่าหลิวตะโกนเรียก ยื่นมือพยายามจะคว้าแขนเขาไว้ แต่อูเฉวียนวิ่งเร็วเกินไป เพียงชั่วพริบตาก็ฝ่าสายฝนผลักประตูเหล็กออกไป วิ่งอย่างบ้าคลั่งไปยังปลายตรอก“……เจ้าเด็กคนนี้” ผู้เฒ่าหลิวยืนอยู่ใต้ชายคา ถอนหายใจยาว……ในตรอกฝนตกหนักเทกระหน่ำลงมาจากเมฆดำ อูเฉวียนวิ่งไปตามตรอกแคบกระโดดข้ามแอ่งน้ำวิ่งไปข้างหน้า เขาขมวดคิ้วแน่น ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความดิ้นรนและความบ้าคลั่ง ในความสับสน เสียงของเสิ่นชิงจู่ก็ดังขึ้นอีกครั้งข้างหูของเขา“นายชื่ออูเฉวียนใช่ไหม? ไม่ต้องกลัว ฉันฆ่าเดรัจฉานพวกนั้นหมดแล้ว”“……”“ฉันชื่อเสิ่นชิงจู่ ต่อไปนี้ ฉันจะเป็นพี่ชายของนาย”“……”“คนพวกนั้นแค่ดูน่ากลัว ทำอะไรโหดร้ายหน่อยเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก……แค่เราโหดร้ายกว่าพวกเขา ไม่กลัวตายยิ่งกว่าพวกเขา พวกเขาก็จะกลัวเราเอง”“……”“ความฝันคือการเป็นร่มที่ปกป้องฉันเหรอ? นายยังอ่อนแอเกินไป……นายต้องเติบโตขึ้นดีๆ ต่อไปจะมีโอกาสแน่นอน”“……”“เสี่ยนเฉวียน ฉันจะออกไปเป็น
