ทหารแล้ว ต่อไปนี้ นายต้องดูแลผู้เฒ่าหลิวและน้องๆ แทนฉันนะ อย่าให้พวกเขาถูกรังแก เข้าใจไหม?”“……”อูเฉวียนที่กำลังวิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝน ดวงตาค่อยๆ พร่าเลือน เขาพึมพำอย่างสิ้นหวัง “ไม่มีทาง……พี่ชิงจู่ คุณจะไม่ตายหรอก……เราสัญญากันไว้แล้วนะ ต่อไปผมจะเป็นร่มให้คุณเอง ถ้าคุณตายไป……ผมจะทำยังไง?”ในตอนนั้นเอง มีเงาร่างหนึ่งเดินมาจากอีกฝั่งของตรอก มุ่งหน้ามาทางนี้ตึก ตึก ตึก!ร่างของอูเฉวียนพุ่งผ่านเงาร่างนั้นไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชะงักเล็กน้อยแล้วหยุดยืน หันกลับไปมองหลินชีเยี่ยกางร่มสีดำ หันมามองอูเฉวียนเช่นกันในตรอกที่มีฝนตกหนัก ทั้งสองคนจ้องมองกันผ่านม่านน้ำฝนที่พร่าเลือน“นายชื่อ……อูเฉวียนใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยมองดูเด็กหนุ่มที่เปียกโชกไปทั้งตัว แล้วเอ่ยถามอย่างงุนงง “มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”อูเฉวียนจ้องมองหลินชีเยี่ยด้วยดวงตาทั้งสองข้าง อ้าปากโดยไม่รู้ตัว อยากจะถามอะไรบางอย่างครู่ต่อมา เขาก็ปิดปากลง เงียบกริบแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในสายฝน ดวงตาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยอารมณ์ปั่นป่วนค่อยๆ กลับมาสงบนิ่งเห็นอีกฝ่ายไม่สนใจตัวเอง แม้ว่าในใจจะมีความสงสัย แต่หลินชีเยี่ยก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่เดินต่อไปยังประตูใหญ่ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อร่างของเขาหายไปในตรอกอย่างสมบูรณ์ อูเฉวียนที่เดินมาถึงปากซอยที่ไม่มีคน จึงค่อยๆ หยุดฝีเท้าลงเขาหันกลับไปมองตรอกที่มีหมอกฝนปกคลุมอยู่“เขาน่าจะรู้เรื่องของพี่ชิงจู่”“แต
