่ว่า ถ้าพี่ชิงจู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ……ถ้าถามแบบนี้ เขาก็คงไม่บอกแน่นอน”อูเฉวียนพึมพำกับตัวเอง ครู่หนึ่งต่อมา ดวงตาสีดำสนิทก็หรี่ลงเล็กน้อยเขายกมือขึ้น หยดน้ำฝนไหลผ่านฝ่ามือของเขา ไหลไปถึงปลายนิ้ว แล้วหยดลงในแอ่งน้ำที่เท้าระลอกคลื่นเล็กๆ แผ่ออกไปบนผิวน้ำ ในเงาสะท้อนที่พร่ามัว ด้านหลังของอูเฉวียน เก้าอี้สีดำหลายตัวปรากฏขึ้นทีละตัวเก้าอี้สีดำเหล่านี้ ดูเหมือนที่นั่งของวงดนตรีที่ล้อมวงกันในหอดนตรีโบราณ แกะสลักลวดลายลึกลับมืดมน บนเก้าอี้กว่ายี่สิบตัวมีสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างและขนาดแตกต่างกันนั่งอยู่มีทั้งภูเขาเนื้อสีดำสูงหลายสิบเมตร มีชายร่างใหญ่แบกดาบที่มีปีกสองข้างและเท้าสามข้าง มีถุงพลาสติกสีเทาที่ดูคล้ายก้อนเมฆ… พวกมันนั่งเงียบๆ อยู่ในเงามืด ก้มหัวต่ำ ราวกับเป็นงานศิลปะที่ถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ หรือเหมือนวงดนตรีแห่งความมืดที่ล้อมรอบอยู่เบื้องหลังอูเฉวียน พร้อมที่จะบรรเลงเพลงได้ทุกเมื่อท่ามกลางสายฝน อูเฉวียนค่อยๆ ยกมือทั้งสองขึ้น โบกในอากาศเป็นเส้นทางลึกลับถุงพลาสติกสีเทาใบนั้นพองตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ล้อมรอบอูเฉวียน ปิดกั้นทั้งร่างกายและลมหายใจของเขาให้หายไปอย่างไร้ร่องรอยส่วนสัตว์ประหลาดที่อยู่บนเก้าอี้สีดำที่เหลือ ราวกับเป็นหุ่นเชิดที่ถูกควบคุม ลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างแข็งทื่อ จ้องมองไปที่ปลายตรอกด้วยดวงตาที่เหม่อลอย ร่างกายทะลุผ่านม่านฝนหายไปอย่างต่อเนื่อง“เขาเป็นเพื่อนทหาร
