ดอาหารหลายวัน รอจนผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แล้วให้คนแก่ขาเป๋คนหนึ่งเข็นเขาไปขอทานตามถนน เงินที่ได้มาถูกแก๊งแบ่งไปหมด อาหารแต่ละวันก็แค่ขนมปังบูดไม่กี่ชิ้น ถ้าวันไหนได้เงินน้อย กลับไปยังต้องโดนซ้อมอย่างหนัก…แทบทุกสองสามเดือน แก๊งนั้นก็จะย้ายเมือง เพื่อป้องกันไม่ให้ตำรวจจับได้ เขาถูกทรมานแบบนี้เกือบสี่ปี วิธีการสกปรกที่เธอนึกออก เด็กคนนี้แทบจะเจอมาหมดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะปีนั้นพวกเขาบังเอิญมาที่หลินเจียง ถ้าไม่ใช่เพราะบังเอิญไปเจอเจ้าหนูเสิ่นเข้า เด็กคนนี้คงไม่มีวันได้เห็นแสงสว่าง ถึงแม้จะโตขึ้นในสภาพแวดล้อมแบบนั้น สักวันก็คงจะเปลี่ยนจากผู้ถูกกระทำเป็นผู้กระทำ……”“เสิ่นชิงจู่เป็นคนช่วยเขาเหรอ?”“อืม ตอนนั้นเจ้าหนูเสิ่นเพิ่งสิบกว่าขวบ ก็เป็นเด็กหัวแข็งที่ไม่กลัวฟ้าดิน วันนั้นเขาเห็นเสี่ยวเฉวียนขอทานอยู่บนถนนก็จำไว้ แอบตามพวกนั้นกลับไปที่กระท่อมผุพังบนภูเขา พอรู้ความจริงก็ฉวยโอกาสตอนกลางคืน ปล่อยเด็กๆ ที่ถูกกดขี่ทั้งหมด ต่อมาถูกคนพบระหว่างทาง เขาก็เลยใช้มีดทื่อๆ เล่มหนึ่ง สู้กับพวกโจรอันธพาลนั่น แทงตายไปสี่ห้าคน ตัวเองก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด วันนั้นเขาเลือดอาบทั้งตัว อุ้มเสี่ยวเฉวียนที่หมดสติลงมาจากภูเขา กระดูกแก่ๆ อย่างฉันตกใจแทบแย่”
