ดายที่ไม่พบอะไรที่เป็นประโยชน์” สือเหวินเซวียนพาทุกคนเดินผ่านลานบ้านตรงไปยังคฤหาสน์หรูหราที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหายส่วนบนของคฤหาสน์ถูกตัดขาดไปมุมหนึ่ง เศษหินกระจายอยู่บนพื้นใกล้ตัวบ้าน จากรอยที่เห็นคล้ายกับถูกอาวุธมีคมบางอย่างตัด ความเสียหายขนาดนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้แน่นอนอันชิงอวี๋หรี่ตามองรอยตัดที่ด้านบน มือข้างหนึ่งเท้าคาง ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง[คุณพบอะไรเหรอ?] เจียงเอ่อร์เห็นดวงตาของอันชิงอวี๋เป็นประกาย ก็รู้ว่าเขาต้องพบอะไรบางอย่างแน่ จึงถามด้วยความอยากรู้“ทิศทางการตัดของดาบนี้ แปลกอยู่……”[แปลกยังไง?]“ดาบนี้ฟันจากบนลงล่าง” อันชิงอวี๋ยื่นมือออกไป ทำท่าฟันตวัดในอากาศไปทางรอยแยกบนหลังคาคฤหาสน์ราวกับกำลังจำลองเหตุการณ์ตอนนั้น “การทำให้เกิดรอยแยกแบบนี้ ต้องเป็นคนถือดาบกระโดดขึ้นฟันหรือไม่ก็ลงมาจากฟ้าแล้วฟันลงมาตามแรงโน้มถ่วง”[ตกลงมาจากฟ้า?] เจียงเอ่อร์กะพริบตาถาม [คุณหมายความว่าเขามาด้วยเครื่องบินเหรอ?]“……ฉันหมายความว่าเขาอาจจะไม่ใช่มนุษย์” อันชิงอวี๋ยักไหล่ สายตาจับจ้องไปที่ร่างของหลินชีเยี่ยที่เดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ “ดูว่าทางฝั่งชีเยี่ยจะว่ายังไง”หลินชีเยี่ยเดินผ่านห้องรับแขกที่รกรุงรังเข้าไป แล้วหยุดยืนตรงกลางคฤหาสน์เขากวาดตามองคราบเลือดที่กระเซ็นเปื้อนผนังโดยรอบ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“เฮยถง”เงาดำพุ่งขึ้นมาปกคลุมร่างของเขาในทันที จากนั้นดวงตาสีแ
