รทำบุญสร้างกุศลตอนนั้นเมืองหลินเจียงยังไม่ได้พัฒนา ที่นี่ก็ไม่ได้ห่างไกลมาก ต่อมาตึกสูงๆ ก็ถูกสร้างขึ้น คนที่อาศัยอยู่แถวนี้ก็น้อยลงเรื่อยๆ ค่อยๆ กลายเป็นสถานที่เล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจฉันไม่ได้โม้นะ ในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา เด็กกำพร้าที่ออกไปจากที่นี่ ถ้าไม่ถึงร้อยก็เจ็ดแปดสิบคนแล้ว เจ้าหนูเสิ่นนั่นก็เป็นเด็กที่ลุงเก็บได้ที่ริมแม่น้ำเมื่อยี่สิบปีก่อน”หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด“จริงสิ แล้วที่คุณพูดถึงพวกนักเลงเมื่อกี้คืออะไรเหรอครับ?”“สถานที่นี้เก่าแล้ว ก็ย่อมมีคนจับจ้อง เมื่อเร็วๆ นี้ หลี่กรุ๊ปอะไรนั่นไม่ใช่เหรอที่จะมาทำโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่นี่? พวกมันมักจะส่งพวกนักเลงอันธพาลมาก่อกวนบ่อยๆ แต่ไม่เป็นไร ฉันไม่กลัวพวกมันหรอก” ผู้เฒ่าหลิวจิบชาแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ“พวกเขาแค่อาศัยอำนาจรังแกคนอื่น! ถ้าพี่ชิงจู่อยู่ละก็ จะมีนักเลงอันธพาลคนไหนกล้ามาก่อกวนที่ซอยตงถานของเราได้?!” เด็กหญิงในเสื้อนวมสีแดงที่นั่งยองๆ อยู่หน้าประตูลุกขึ้นยืนพูดอย่างโกรธๆ“ใช่แล้ว ตอนที่พี่ชิงจู่อยู่ พวกอันธพาลทั้งเมืองหลินเจียง ใครกล้ามายุ่งกับพวกเรา? พี่ชิงจู่จะต่อยฟันพวกมันกระเด็นเลย!” เด็กคนอื่นๆ ก็พากันพูดเสริม“ชิ! เด็กๆ พวกนี้ รู้อะไรเกี่ยวกับโลกมืดกันล่ะ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะไอ้หนูเสิ่นทำให้พวกเธอเสียคนทั้งนั้น” ผู้เฒ่าหลิวจ้องพวกเขาด้วยสายตาดุดัน“ถ้าอย่างนั้น ทำไมพวกคุณไม่ย้ายออกไปล่ะครับ” เฉาเยวียนถามอ
