มือนบ้านร้างที่ไม่มีคนอยู่ไปหมดเลย……”“เมื่อหนึ่งหรือสองเดือนก่อน ที่นี่ถูกกำหนดให้เป็นเขตรื้อถอนของหลี่กรุ๊ป ผู้อยู่อาศัยต่างทยอยย้ายออกไปแล้วไม่รู้ว่าคนที่พวกคุณกำลังตามหายังอยู่หรือเปล่า” เลขาซุนทำการอธิบายอย่างเหมาะสม“รื้อถอนเหรอ? พวกเรามาช้าไปก้าวหนึ่งแล้วหรือเปล่า?”“อาจจะเป็นไปได้……ชีเยี่ย ที่อยู่บ้านของพี่คนเท่อยู่ตรงไหน?”“อยู่ในซอย” หลินชีเยี่ยนึกถึงแฟ้มที่ตัวเองเคยดู “ซอยตงถาน เลขที่ 83”“ทุกคนจัดการรูปลักษณ์ของตัวเองให้เรียบร้อย เดี๋ยวเมื่อเจอญาติของพี่คนเท่ อย่าเผลอพูดผิดเด็ดขาดเข้าใจไหม?”“วางใจได้ เราเป็นเพื่อนทหารกับพี่คนเท่นี่นา” ไป๋หลี่พั่งพั่งตบอกตัวเอง “ไม่มีทางพลาดหรอก ไปกันเถอะ”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ เดินตามป้ายบ้านเก่าๆ ไปตามถนนดินในซอยเล็กๆ ในที่สุดก็หยุดอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมสายตาของพวกเขากวาดมองป้ายที่ตั้งอยู่ ทุกคนต่างยืนนิ่งอยู่กับที่“ชีเยี่ย นายแน่ใจนะว่าใช่ที่นี่? จำไม่ผิดใช่ไหม?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามด้วยดวงตาเบิกกว้าง“……น่าจะไม่ผิดนะ”“สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหานซาน?” ใบหน้าของเฉาเยวียนเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมถึงเป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าล่ะ? พี่เสิ่นไม่ได้บอกนายหรอกเหรอว่า… ให้กลับไปเยี่ยมญาติแทนเขา?”“พวกนายรอแป๊บนึงนะ ฉันจะไปโทรศัพท์ยืนยันดูก่อน”แม้แต่หลินชีเยี่ยที่มักจะมั่นใจในความจำของตัวเองก็ยังรู้สึกไม่แน่ใจ เขาจึงเดินไปอีกด้านหนึ่งและหยิบโทร
