เขาต้นหลิว ส่งยิ้มน้อยๆ ให้เขา ไป๋หลี่พั่งพั่งขมวดคิ้วแน่น“ทำไมคุณมีเวลามาที่นี่ล่ะ?” เขามองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสังเกตเห็นที่นี่ แล้วจึงนั่งลงบนม้านั่งหินตรงข้ามกับนักพรต“ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าวางแผนจะลงไปโลกมนุษย์ ข้าเลยมาดูหน่อย” หยวนสื่อเทียนจุนกวาดตามองไปที่เฉาเยวียนในศาลากลางทะเลสาบ “เขาฟื้นตัวได้ดีทีเดียว ดูเหมือนว่าคราวนี้ ราชันทมิฬก็ยังหนีไม่พ้นอีกนั่นแหละ”“และก็เป็นครั้งสุดท้ายด้วย” ไป๋หลี่พั่งพั่งถอนหายใจ “โซ่แห่งโชคชะตาเจ็ดเส้น ตอนนี้ขาดไปสี่เส้นแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเฉาเยวียนมีความมุ่งมั่นแน่วแน่ คราวนี้ราชันทมิฬคงจะคลุ้มคลั่งไปแล้ว……ถ้ามีครั้งหน้าอีก โซ่แห่งโชคชะตาคงขาดหมด เขาก็จะกลับมาไม่ได้จริงๆ”“เจ้าเตือนเขาแล้วหรือไม่?”“อืม ผมบอกเขาแล้วว่าต่อไปห้ามฆ่าตัวตายเพื่อปล่อยราชันทมิฬออกมาเด็ดขาด”หยวนสื่อเทียนจุนพยักหน้าเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “ข้าได้ยินว่าสองสามวันนี้เจ้าไปที่สำนักโหราศาสตร์บ่อยๆ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งชะงัก “คุณรู้ได้ยังไง?”“ที่นี่คือสรวงสวรรค์ ข้ารู้ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ?” หยวนสื่อเทียนจุนยิ้ม“เจ้าไปสำนักโหราศาสตร์บ่อยเช่นนี้ อยากตรวจสอบชีวิตและความตายของผู้ใดหรือ?”“……เสิ่นชิงจู่”“เจ้าไม่ได้มอบหยกหยวนเต้าให้เขาแล้วหรอกหรือ? ยังไม่วางใจอีกหรือ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจ “ช่วงเวลาที่พวกเขาไม่อยู่ ใจผมไม่เคยสงบเลย……แม้ว่าผมจะให
