ม่นาน หลินชีเยี่ยก็เดินออกจากศาลาแปดเหลี่ยม เขาต้องไปหามิคาเอลเพื่อบอกเวลาออกเดินทางเสิ่นชิงจู่กำลังจะเดินจากไปเช่นกัน แต่มีมือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของเขา“พี่คนเท่ รอแป๊บนึง” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยปากเสิ่นชิงจู่หันกลับมามองเขาอย่างสงสัย“เอาของนี้ไปด้วย” ไป๋หลี่พั่งพั่งล้วงหยกสีดำออกมาจากกระเป๋า วางลงบนฝ่ามือของเสิ่นชิงจู่“นี่มันอะไร?”“อืม… มันเป็นวัตถุต้องห้าม คล้ายกับ [หยกพลิกฟ้า] แต่เก่งกว่ามัน” ไป๋หลี่พั่งพั่งอธิบาย “[หยกพลิกฟ้า] ช่วยป้องกันการโจมตีทางจิตวิญญาณได้แค่ครั้งเดียว และช่วยประคองชีวิตไว้ แต่หยกอันนี้ทำให้นายฟื้นคืนชีพได้”“ฟื้นคืนชีพ?” เสิ่นชิงจู่ยืนนิ่งอยู่กับที่ “มีวัตถุต้องห้ามแบบนี้ด้วยเหรอ?”เมื่อเขาตระหนักได้ ก็รีบยัดหยกชิ้นนี้กลับไปในมือของไป๋หลี่พั่งพั่ง พลางส่ายหน้า“ของชิ้นนี้มีค่ามาก นายเก็บไว้เองเถอะ”“พี่คนเท่ ผมอยู่ในสรวงสวรรค์ ไม่ได้ใช้มันหรอก” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มกว้างแล้วยัดหยกกลับไปอีกครั้ง “ถือว่านายติดหนี้บุญคุณผมอีกครั้งก็แล้วกัน… เหมือนตอนที่ผมให้หยกพลิกฟ้ากับนายครั้งที่แล้วนั่นแหละ ถ้าไม่ได้ใช้ก็เอากลับมาคืนผมก็ได้”เมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เสิ่นชิงจู่ก็ไม่ปฏิเสธอีก แต่เก็บหยกชิ้นนี้ไว้“……ขอบคุณ”ครึ่งชั่วโมงต่อมาหน้าประตูสวรรค์ทิศใต้หลินชีเยี่ย อันชิงอวี๋ เจียงเอ่อร์ เสิ่นชิงจู่ ทั้งสี่คนเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว พร้อมออกเดินทาง“มิคาเอลล่ะ?” อันชิงอวี๋เอ่ย
