”หลินชีเยี่ยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สายตาเหลือบไปเห็นสีหน้าของซุนหงอคง จึงชะงักกึกทันที“พี่ลิง… เป็นอะไรไปเหรอ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างระแวดระวังหน้าห้องผู้อำนวยการ ซุนหงอคงสวมจีวรครึ่งตัว ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ในดวงตาปรากฏความเหม่อลอยอย่างหาได้ยากซุนหงอคงได้สติกลับมา มองตาของหลินชีเยี่ย “เมื่อกี้เจ้าพูดว่า… สรวงสวรรค์? เทพต้าเซี่ยกลับมาแล้วหรือ?”“กลับมาแล้ว” หลินชีเยี่ยพยักหน้าหนักแน่น “รากฐานของสรวงสวรรค์ได้รับการซ่อมแซมแล้ว เหล่าเทพต้าเซี่ยกลับมาทั้งหมด ร่างแท้ของผมตอนนี้อยู่ในสรวงสวรรค์”“กลับมาแล้ว……กลับมาแล้ว……”เมื่อได้ยินคำตอบของหลินชีเยี่ย สายตาของซุนหงอคงก็เต็มไปด้วยความซับซ้อน เขาเหมือนคนที่สูญเสียวิญญาณยืนนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานาน ก่อนจะพึมพำกับตัวเองแล้วหันหลังเดินจากไปอย่างเดียวดายหลินชีเยี่ยมองเงาร่างที่เดินจากไปอย่างเดียวดายและโดดเดี่ยว ในหัวของเขาปรากฏภาพฉายกาลเวลาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของร่างที่ไร้ซึ่งความช่วยเหลือ คุกเข่าอยู่ตรงหน้าศพของตือโป๊ยก่ายและซัวหงอเจ๋ง กำลังคำรามด้วยความโกรธแค้นใส่หมอกควันเขาอ้าปากคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากลังเลไปครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ……หลินชีเยี่ยเดินผ่านลานที่วุ่นวาย ตรงไปยังบันไดที่นำไปสู่ชั้นสองของโรงพยาบาลบรากีกำลังร้องเพลงสนุกสนานอยู่ชั้นล่าง พยายามขับไล่บรรยากาศอันเศร้าสลดที่เกิดจากบทเพลงไว้อาลัยก่อนหน้านี้ซุนหงอคงถือไหเ
