แห่งหงส์มังกรของจวนขุนพลเทวะ ในสายตาของชาวโลกคือตัวตนที่สูงส่งอย่างยิ่ง รองลงมาจากองค์รัชทายาทเท่านั้น แต่ในสายตาของเขาแล้วกลับไม่ได้มีความหมายอันใด และยิ่งไม่จำเป็นต้องไปเอาอกเอาใจเด็กคนหนึ่ง
สีหน้าของไป๋เฟิงอู่แข็งทื่อเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ถูกต้องเจ้าค่ะ ดังนั้นจึงอยากจะให้ท่านปรมาจารย์กระบี่อาวุโสช่วยดูว่า เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ในการฝึกกระบี่หรือไม่? หากในอนาคตสามารถฝึกกายาบำเพ็ญกระบี่ได้ ก็ถือว่าสามารถตอบแทนคุณแผ่นดิน พิทักษ์รักษาดินแดนให้แก่ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ได้”
เมื่อเอ่ยถึงคำว่า “พิทักษ์รักษา” แววตาของหลี่ชางเสวียนก็สั่นไหวเล็กน้อย สายตาพลันอ่อนโยนลงหลายส่วน ด้วยสถานะของเขา ขอเพียงคนรุ่นเก่าของตระกูลเซียวไม่ออกมา ก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจความคิดของคนรุ่นหลังเหล่านี้ แต่คุณูปการอันยิ่งใหญ่ของตระกูลเซียวตลอดพันปีมานี้ กลับน่าเคารพอย่างแท้จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงหลายสิบปีมานี้ที่ชายแดนเกิดศึกสงครามเป็นครั้งคราว บุตรชายทั้งเก้าของตระกูลเซียว พลีชีพไปถึงหกคน ทั้งหมดล้วนตายในสนามรบ เพียงแค่ข้อนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนต้องแสดงความเคารพอย่างสูงแล้ว!
“เดี๋ยวค่อยดูพร้อมกันเถิด” หลี่ชางเสวี
