บทที่ 160 หลอมศพ หลอมวิญญาณ สิ้นไร้ซึ่งมโนธรรม
ที่เมิ่งฝานกล่าวเช่นนี้ มิได้มีเจตนาจะเยาะเย้ยเย่ชิงอวี๋ แต่มันคือความสัตย์จริง คนเช่นเย่ชิงอวี๋นั้น เหมาะสมที่จะพำนักอยู่ในซูซานเพื่อเป็นนักปรุงยาผู้เคร่งครัดเสียมากกว่า
อันที่จริงในสำนักซูซานอันกว้างใหญ่ คนที่มีลักษณะเช่นเดียวกับเย่ชิงอวี๋นั้นมีอยู่ไม่น้อย เรียกได้ว่าดาษดื่นทีเดียว
มีผู้บำเพ็ญเพียรมากมายที่มีตบะแก่กล้ากว่านาง ไม่ว่าจะเป็นระดับหนิงตาน ระดับอิ่นเสิน หรือแม้แต่ระดับหยวนเสินที่ไม่เคยสังหารผู้ใดเลยก็มีอยู่มาก
การมีตบะสูงส่ง มิได้หมายความว่าต้องเคยพรากชีวิตผู้อื่นเสมอไป!
สำนักซูซานนั้นมีสาขาย่อยมากมาย
จะมีก็เพียงคนของ ‘หอคุมกฎ’ เท่านั้นที่สองมือมักแปดเปื้อนโลหิตอยู่เป็นนิจ
หอคุมกฎมิได้มีหน้าที่เพียงสะสางคนทรยศภายในสำนักเท่านั้น แต่ภายนอกยังต้องออกไปปฏิบัติภารกิจกำจัดอสูรปราบมารอยู่บ่อยครั้ง
ทว่า ‘อสูรมาร’ ในที่นี้ ก็เป็นดั่งที่เมิ่งฝานกล่าวไว้ก่อนหน้า มิได้หมายถึงเพียงปีศาจหรือสัตว์อสูรเท่านั้น
แต่ยังรวมถึงพวกมารร้ายที่สิ้นไร้มนุษยธรรม หรือโจรโฉดที่ก่อกรรมทำชั่วไปทั่วหล้า ซึ่งบางครั้งคนของหอคุมกฎซูซานก็ต้องยื่นมือเข้าไปจัดการ
